Category: مقالات جدید

در این دسته تمام پستها و مقاله ها بدون در نظر گرفتن دسته اصلی آن قرار میگیرد. این کار برای صفحه فرود مهم است.

  • شروع دوران آلپینیسموس و آلپین کلوپ ها

    شروع دوران آلپینیسموس و آلپین کلوپ ها

    شروع دوران آلپینیسموس عنوان این مقاله است.

    این مطلب ادامه مقاله دیگری است بنام آشنای بیشتر با کوههای آلپ (لینک مطلب). از شما دعوت میکنم آن مقاله را پیش از خواندن این مطلب مرور فرمائید.

    در مقاله آشنایی بیشتر با کوههای آلپ با جغرافیا و تاریخ کوههای آلپ تا حدودی آشنا شدیم.

    در این مقاله به شروع آلپینیسموس و یا شروع تغییر یک ماجراجویی مد روز به ورزشی هدفمند بصورت حرفه ای و نیمه حرفه ای در مناطق آلپ بویژه در سوییس میپردازم.

    شروع دوران مدرنیته

    با شروع دوران مدرنیته و اوجگیری انقلاب صنعتی و تحولات فرهنگی و علمی در اروپا و تا قبل از شروع جنگ اول جهانی، آن دوران،  دوران تحول و بهبود علمی، سیاسی، هنری و اقتصادی طبقه متوسط و جوان نیز بود.

    مردم بعضی از کشورهای اروپایی مثل انگلستان و فرانسه وضعشان بهتر شده بود و بدنبال کشف ناشناخته‌ها بودند.

    این حس ماجراجویی در بین جوانان، نویسندگان، شاعران و هنرمندان و قشرهای مختلف آن دوران بخصوص بعداز دوران رنسانس اروپا، بسیار همه گیر شده بود.

    دوران طلایی آلپینیسم

    بواسطه امکانات بهتر برای سفر توسط قطار و علاقه به کشف ناشناخته‌ها، طبیعتا پای آنها به عنوان‌ گردشگر بخصوص از انگلستان و آلمان را به آلپ باز کرد و به همراه خود موج درخواست برای فراگیری ورزش محلی اسکی و صعود از کوهستانها را به همراه آورد.

    اولین صعود به کوه مونبلان در فرانسه توسط ژاک بالمات و میشل پاکارد در سال  هزار و هفتصد و هشتاد وشش را شروع  آلپینیسم و دوره بین صعود به کوه مونبلان در فرانسه و صعود چارلز ادوارد ویمپر انگلیسی و تیم سوئیسیش به ماترهورن در سال هزار و هشتصد و شصت و پنج که منجر به مرگ پنج کوهنورد شد، را به عنوان دوران طلایی آلپینیسم در تاریخ کوهنوردی یاد میکنند.

    در طول این دوره بود که ماجراجویان در گروههای مختلف به مناطق شناخته شده آلپ سفر میکردند و قله های اصلی را صعود میکردند. این صعودها به طور گسترده ای توسط بریتانیاییها و تا حدودی آلمانیها رهبری میشد و توسط راهنماهایی از  فرانسه و سوییس و ایتالیا همراهی میشدند.

    [ads2]

    تاسیس اولین آلپاین کلاب کوهنوردی

    در همین دوران بود که آلپاین کلاب بریتانیا در سال هزار و هشتصد و پنجاه و هفت به عنوان اولین کلوپ کوهنوردی شکل گرفت و شروعی شد که کوهنوردی از یک ماجراجویی مد روز به ورزشی هدفمند تغیر شکل بدهد و معنی پیدا کند.

    اما اینها نیمی از  قصه‌های قشنگی است همان شاعران و نویسندها مکتوب کردند! و بعدها نیز بر اساس همان ماجراجراجویی‌ها در موردشان داستانسرای صورت گرفت.

    نقل قولی هست از راینهولد مسنر کوهنورد نامی که میگوید، اکثر قلل آلپ را قبل از کوهنوردان، دهقانان و چوپانان فتح کردند و این جمله واقعا دور از حقیقت نیست.

    با شروع دوران مدرنیته اروپا و تا قبل از شروع جنگ جهانی اول، هجوم ماجراجویان به کوه‌های آلپ و علاقه‌شان به کوهنوردی و اسکی زیاد شد، بخصوص افراد ثروتمندی از بریتانیا. اغلب آن صعودها به قلل بلند آلپ فقط با کمک راهنمایان و افراد محلی امکانپذیر بود.

    مردم نقاط کوهستانی آلپ سویٔیس در آن زمان و در مقایسه با بعضی از کشورهای اروپایی مانند فرانسه، اتریش و انگلستان و آلمان از وضعیت اقتصادی ضعیفی برخوردار بودند اکثرا، به عنوان رعیت برای کلیساها، خان‌های جنگلدار و یا خان‌های دامدار، به کشاورزی، دامداری و یا جنگلداری در ارتفاعات صعب‌العبور آلپ، به زندگی و کار سخت و طاقت‌فرسایٔی مشغول بودند. (فقیر بودند)

    با ورود گردشگران و ماجراجویان،  سرمایه‌گزارانی که انگیزه سیاسی و سلطه‌جوی نیز داشتند، برای راه اندازی خطوط راه‌آهن و راههای ارتباطی حمل و نقل (ترانس آلپ) که تا آن زمان توسط کالسکه انجام میگرفت،  نیز وارد شدند.

    این سرمایه‌گزاران با استخدام کارگرانی محلی از سویٔیس و ایتالیا اقدام به ساخت تونلهای طولانی و جاده‌های باورنکردنی در دل کوههای آلپ، کردند.

    [ads2]

    این موج عظیم ماجراجوی، کم کم باعث شد، افراد محلی که تا آن زمان بکار کولبری ، دامداری و یا کشاورزی مشغول بودند سوار بر موج جدید ماجراجوی و به عنوان بلد منطقه٬ مشغول به فعالیت شوند.

    اغلب آنها تا پیش از آن دوران و بواسطه فعالیت دامداری و بخصوص کولبری  و انتقال بار و مسافر از شمال به جنوب آلپ و برعکس و یا از ایتالیا به سویٔیس و فرانسه، کوهپیمایانی سختکوش، توانمد و پر تجربه‌ای بودند.

    بواسطه درخواست آن گردشگران ماجراجو که پایشان به آلپ باز شده بود، هر روز به تعداد این بلدها و راهنمایان اضافه میشد و بازار پردرامدی شده بود برای افراد پرتجربه و کم تجربه. راهنمایانی که یکشبه مثل قارچ از زمین بیرون آمدند.

    نقل قولی هست از محلیان جنوب سویٔیس و شمال ایتالیا : هرکه بی سرمایه بود، شد کولبر، هرکولبری که بارش به مقصد نرسید، شد راهنما.

    از همین روی راهنمایان محلی که دارای یک و یا چندین توصیه نامه و یا رضایت نامه مکتوب از مهمانان توریست کوهنورد قبلی خود به همراه داشتند، مهمانان و متقاضیان  بیشتری نسبت به راهنمایان دیگر داشتند. گاهی نیز این تفاوت خود و دیگر راهنمایان را با علائمی مثل بستن پارچه‌ای سفید به بازویشان و ایستادن در ایستگاها و پاتوق‌های راهنمایان محلی بنمایش میگذاشتند تا طبیعتگردان مهمان٬ آنها را سریعتر از بین راهنمایان دیگر بیابند.

    سندیکای صنفی راهنمایان کوهستان

    در آن سالها و بواسطه اتفاقات بیشمار و حوادث سهمگین برای کوهنوردان توریست و راهنمایان محلیشان، کمبود یک سازمان هماهنگ کننده بشدت احساس میشد و این شد یکی از دلایلی برای شکل گیری و سازماندهی سندیکای صنفی راهنمایان کوهستان.

    البته با فاصله کمی بعد از شکلگیری آلپین کلوپ‌های در ایتالیا، سویٔیس، اتریش و فرانسه.

    شروع شکلگیری آلپین کلوپ‌ها

    در دوران عصر طلایی صعود کوه‌های سویٔیس، اغلب صعودها توسط و به نام کوهنوردانی از کشور انگلستان که تامین مالی میکردند ثبت میشد در صورتی که راهنمایان و سرپرستان فنی آن صعودها بطور مثال یا فرانسوی ، ایتالیایی و یا سویٔیسی‌ بودند.

    نشریه آلپین کلوپ انگلستان نیز به عنوان تنها نشریه کوهنوردی آنزمان که بچاپ میرسید در این مورد نقش مهمی را بازی میکرد. بطوری که گویا فقط کوهنوردی مدرن در انگلستان وجود دارد و بس!

    [ads2]

    این اتفاقات به دل آلپینیستهای  آلپ چندان خوش نیامد. بخصوص اینکه اولین کلوپ کوهنوردی دنیا در سال «هزار و هشتصد و پنجاه و هفت میلادی» بنام یک کشور خارج از آلپ به ثبت رسیده بود.

    این شد که در تاریخ «نوزدهم آوریل سال هزار و هشتصد و شصت و سه»میلادی یک استاد رشته شیمی از  دانشگاه شهر برن به نام «رودولف زیملر» که خود نیز آلپینیست بود، سی و پنج کوهنورد از نه شهر مختلف سویٔیس را به رستوران ایستگاه راه آهن «شهر اولتن، سویٔیس» دعوت کند تا با هم اولین سنگ بنای تاسیس آلپین کلوپ سویٔیس را بنیان دهند.

    ادارد ویمپر اولین صعود کننده قله ماترهورن

    این کلوپ کوهنوردی در پایان همان سال بیش از «سیصد و پنجاه و هشت» عضو داشت و موفق به ساخت اولین پناهگاه این سازمان، بنام «گرون هورن هوته» ( پناهگاه شاخ سبز و یا چکاد سبز) شد.

    یکسال بعد نیز اولین نشریه رسمی آلپین کلوپ را منتشر کردند. این نشریه امروزه به عنوان فصلنامه آلپین منتشر میشود.

    آلپین کلوپ مردانه و آلپین کلوپ بانوان

    الپین کلوپ سویٔیس تا سال «هزار و نهصد» میلادی چهل و سه شعبه در سرتاسر سویٔیس تاسیس کرد و بیش از شش هزار عضو داشت.

    جالب است که بدانیم به واسطه شرایط آنزمان، این کلوپ، کلوپی مردانه بود، تا اینکه در سال «هزارو نهصد و هجده میلادی» الپین کلوپ مخصوص بانوان نیز تاسیس شد. در در سال «هزار و نهصد و هشتاد میلادی» کلوپ مردان و زنان با هم ادغام شدند. که این نیز داستانهای بسیار جالبی از جدال بین مردان و زنان آلپینیست که اکثرا نیز از یک خانواده بودند، به همراه دارد که در مطلب دیگری به آن میپردازم.

    ساختار تشکیلاتی آلپین کلوپ سوییس

    آلپین کلوپ سویٔیس در سال ۲۰۲۰ میلادی، سالگرد تولد «صدو پنجاه و هفت» سالگیش را با بیش از «یکصدو وپنجاه هزار» عضو فعال و غیر فعال جشن گرفت.

    آلپین کلوپ سوئیس سالیانه حدود «دویست و چهل» کلاس آموزشی برای ردهای سنی مختلف برگزار میکند. از بین این دوره‌ها حدود پنجاه دوره فقط مخصوص مربیان شعبه‌های آلپین کلوپ است.

    در سال ۲۰۱۹ میلادی تعداد ثبت نامها برای تمام دوره‌ها « دوهزار و چهارصد» نفر بود.

    آلپین کلوپ سویٔیس امروز «یکصد و یازده» شعبه و «بیست و دو»  نیمه شعبه دارد، « یکصد و پنجاه و سه» پناهگاه در نقاط مختلف آلپ دارد که توسط افراد خصوصی مدیریت و اداره میشوند و توسط شعبات کلوپ نظارت و کنترل. پناهگاهای آلپین کلوپ سویٔیس به دو دسته تقسیم میشوند. پناهگاهای که در فصل بهار و تابستان سرپرست دارند و جانپناهای که بدون مسئول و نگهبان هستند. اما تمامی آنها از امکانات و استانداره‌های نسبی بسیار بالای برخوردارند.

    آلپین کلوپ سویٔیس امروز با بیش از یکصدو پنجاه هزار عضو فعال و غیر فعال، بزرگترین سازمان مردم نهاد کوهنوردی سویٔیس بشمار میاید و مرتبط است با وزارت ورزش و نوجوانان.

    وظیفه اصلی آلپین کلوپ سوییس تعیین چهار چوبهای فعالیت و اجرای آنها ، آموزش و پرورش ، توسعه و بهبود ورزش کوهنوردی در سطح ملی و ارتباط بین‌المللی با سازمان‌های مرتبط است.

    هر عضو این تشکیلات یک حق رای دارد.

    بسیاری از قوانین، مصوبه‌ها و چهارچوبها، اول به رای‌گیری گذاشته میشود وبعداز تصویب به اجرا در میایند. ریٔیس و اعضای مدیریت کمیته‌های اجرای،  با رای‌گیری مستقیم اعضا انتخاب و عزل میشوند.

    هر عضو رسمی و فعال آلپین کلوپ کوهنوردی سوئیس «یک حق و وظیفه» رای دارد.

    بخشی از بودجه آلپین کلوپ از سازمان ورزش و جوانان تامین میشود و  بخش بزرگی از آن نیز از حق عضویت‌ها، سهم درامدهای پایگاها و پناهگاها تامین میشود.

    [ads2]

     

    در سویٔیس هر جمعیت و یا گروهی با اهداف فعالیت گوناگون امکان این را دارد با ایجاد یک فرم  حقوقی مشخص و با تنظیم اساسنامه و قبول مسیٔولیت مدنی و حقوقی آن،  یک تشکیلات خودگردان بنام فِرّاین ( انجمن، کانون)  راه اندازی کنند و اقدام به عضو گیری کنند.

    افراد معمولا عضو این انجمن‌های ورزشی هستند و یا در گروه‌های کوچک آزاد فعالیت میکنند.

    برای مقایسه: سلسله مراتب در ایران: سازمان ورزش، فدراسیون کوهنوردی و هئیت‌های زیر مجموعه آن، باشگاهها و گروهها)

    گروههای کوچک کوهنوردی میتوانند به یک فراین (فدراسیون)  تبدیل شوند. ولی معمولا اینکار را بخاطر پیچیدگی قانونی انجام نمیدهند.

    مدرسهای کوهنوردی، خصوصی هستند و مرتبط به اتحادیه راهنمایان کوهستان سویس.

    در کنار آلپین ‌کلوپ، جمعیت دوستداران طبیعت،  با حدود سیزده هزار عضو،

    آلپین کلوپ اکادمیک ( متعلق به چند دانشگاه) و اتحادیه راهنمایان کوهستان با حدود هزار دویست عضو فعالیت گسترده دارند.

    آلپین کلوپ سویس یکی از  مسببان ایجاد سازمان امداد هوایی و اتحادیه راهنمایان کوهستان بوده.

    آلپین کلوپ ها یک تشکیلات نیمه حرفه‌ای هستند.

    اتحادیه راهنمایان کوهستان در راس حرم تشکیلات کوهنوردی حرفه‌ای سوئیس قرار دارد که خود زیر مجموعه اتحادیه بین‌المللی راهنمایان است.

    در مورد تشکیلات اتحادیه راهنمایان کوهستان مطلب دیگری دارم که ادامه همین مطلب است. شما را به خوندن آن دعوت میکنم.

    گردآوری و تدوین: امیر سعید احمدی

    رفرنس مطالب: مجله آلپین٬ تجارب شخصی

    [ads2]

  • با سلسله کوه‌های آلپ بیشتر آشنا شویم

    با سلسله کوه‌های آلپ بیشتر آشنا شویم

    با سلسله کوه‌های آلپ بیشتر آشنا شویم.

    دلیل تدوین این مطلب، تعداد سوالهای است که در کانال اینستاگرام توسط دوستان علاقه‌مند کوهنورد مطرح میشود.

    در حین جواب دادن به این سوالهای ارزنده، اغلب احساس میکردم اطلاعاتی که نزد کوهنوردان ایران از کوههای الپ وجود دارد یا ناقص است و یا گاهی قدری با واقعیت متفاوت است.

     دلایل دوری گرفتن کوهنوردان ایران با کوههای آلپ چیست؟

    از نظر من  این فقدان اگاهی نسبت به سلسله کوههای آلپ و دولومیتها،  چند علت اساسی دارد.

    • کوههای هیمالیا بخاطر ارتفاع آنها نزد کوهنوردان ایران از منزلت بیشتری برخوردار است.
    • مشکلات ویزا و سفر، عدم دسترسی مناسب و عدم امکانات سفر و هزینه بسیار بالا برای صعودهای کوهنوردان ایرانی به کشورهای که کوهستانهای آلپ در آنها قرار دارند
    • هزینه صعود به یک قله آلپ اگر بیشتر از یک صعود در هیمالیا نباشد قطعا کمتر نخواهد بود.

    از همین روی برآن شدم تا اطلاعاتی را که حاصل چند ده فعالیت کوهنوردی خودم در آلپ است را گردآوری و با دیگر دوستان کوهنورد به اشتراک بگزارم.

    به امید اینکه شاید روزی با مناسبتر شدن شرایط سفر کوهنوردان ایران و اروپا، این اطلاعات قدری کمک کننده باشد

    و بتوانیم شاهد صعودهای ارزشمند کوهنوردان ایرانی در کوههای آلپ نیز باشیم و آن صعودها فقط به هیمالیا ختم نشود.

    این مقاله قطعا بسیار طولانی خواهد شد و من سعی میکنم آنها را در قسمتهای مختلف تقسیم کنم.

    آلپ چیست؟

    آلپ یک‌کوه نیست بلکه یک رشته کوه است «سلسله جبال آلپ» که در زبان لاتین ( آلپس) نام برده میشود. (ALPS)

    آلپ کجاست؟

    این سلسله کوه های ناپیوسته که از کوه های اطلس شمال آفریقا، در جنوب اروپا و آسیا شروع و حتی فراتر از هیمالیا امتداد دارد را آلپ و یا آلپس میگویند.

    آلپ شمالی

    آلپ شمالی، مرتفعترین و گسترده ترین رشته کوه در اروپا می باشد.  به طول تقریبی هزار و دویست کیلومتر که بین هشت کشور آلپی شامل فرانسه ، سوییس ، موناکو ، ایتالیا ، لیختنشتاین ، اتریش ، آلمان و اسلونی از غرب به شرق کشیده شده است. این رشته کوه از نیس فرانسه تا وین در اتریش گسترده است.

    آلپ جنوبی

    وقتی صحبت از کوههای  آلپ بمیان میایید طبیعتا بیاد کوههای اروپا میافتیم در حالی که رشته کوههای نیز در  جزیره جنوبی کشور نیوزلند وجود دارند که به دلیل زیاد و آب و هوای آن دامنه ها به رشته کوه‌های آلپ جنوبی مشهورند.

    رشته کوه آلپ جنوبی در بیشتر طول جزیره جنوبی کشور نیوزیلند امتداد دارد. و از منطقه‌ای موسوم به پارک ملی نلسون در شمال شرقی تا نزدیک ورودی Milford Sound در جنوب غربی ( حدود۵۰۰ کیلومتر ) امتداد دارد. رشته کوه آلپ جنوبی دارای بلندترین ، طولانی ترین و به شدت یخ زده ترین کوه های کشور نیوزلند و البته قاره اقیانوسیه میباشد.

    گاها در ایران معدودی از کوهنوردان بعضی از مناطق کوهستانهای ایران را آلپ ایران خطاب میکنند. اصولا مقایسه قلل رشته کوه آلپ با رشته کوه البرز مقایسه صحیحی نیست. اما صعود قللی در تخت سلیمان و در رشته کوه زاگروس احساس مشابهه ای را القا میکند.

    شخصا انتصاب قلل زاگروس به الپ ایران را مقایسه ناشایست و اشتباه میدانم. قلل زاگرس و البرز نامهای و میراث پر ارزش و بینظیر خودشان را دارند و مشابهه‌ای ندارند.

    آلپ مرکزی کجاست؟

    آلپ مرکزی و یا بهتر است بگویم بخشی از سلسله کوههای آلپ به آلپ مرکزی مشهورند و بین فرانسه، سوئیس و ایتالیا قرار دارند. بخش گسترده‌ای از آن و بخش بسیار از قله‌های بالای ۴۰۰۰ متری آلپ در این بخش از آلپ قرار دارد.

    چگونگی تشکیل آلپ

    سلسله کوهای آلپ بر اثر تصادم صفحات زمین شناسی افریقا و اوراسیا در طول میلیونها سال ایجاد شده است که باعث شکل گیری قللی مانند مون بلان و ماترهورن گردید.

    آلپ مهد کوهنوردی دنیا

    رشته کوه آلپ به عنوان مهد کوهنوردی و خانه بسیاری از زیباترین کوههای جهان مانند ماترهورن ۴۷۸۷  متر و کوه مون بلان (۴۸۰۹ متر) و قلل بسیار زیبای دیگری شناخته میشود.

    بلندترین قله آلپ چه نام دارد؟

    قله مون بلان در مرز بین فرانسه و ایتالیا با ارتفاع (۴۸۰۹) متر از سطح دریا مرتفع ترین قله رشته کوه آلپ می باشد. گاهی قله مون بلان به عنوان بلندترین قله اروپا نیز شناخته میشود.  این در حالی است که این افتخار از نظر ارتفاع نصیب قله البروس شده است.

    معنی مونبلان به فارسی یعنی کوه سپید.

    این کوه زیبا از لحاظ ارتفاع  در رتبه یازدهمین کوه دنیا قرار دارد.

    جالب است که بدانیم، ارتفاع قله مونبلان (۴۸۰۹) نسبی است و بر اثر تغییرات در بارش و میزان ارتفاع برف گاها تا چند متر متغییر است.

    تعداد قلل بالای چهارهزار متری در آلپ

    سلسله جبال آلپ طبق گواهی فدراسیون جهانی کوهنوردی یو آی ای ای (UIAA) حدود هشتاد و دو قله بالای چهارهزار متری رسمی دارد. اما در این بین قلل جانبی هم وجود دارند که بالای چهارهزار متر هستند که عملا جزو قلل جانبی محسوب میشوند و اگر آنها را نیز بحساب بیاوریم این مجموعه شامل بیش از یکصد قله بیش از چهارهزارمتر ارتفاع میشود.

    بطور مثال قله برایت‌هورن به‌تنهای در طول چهارکیلومتر گسترده‌گی،‌ بیش از پنج قله بالای چهارهزار متری را در خودش جای داده.

    (برایت هورن بفارسی یعنی قله پهن)

    حدود نیمی از این صد قله یعنی چهل و هشت قله بالای چهار‌هزار متری در سویٔیس واقع شده‌اند.

    شرقی ترین قله چهارهزار متری این سلسله جبال یعنی قله برنینا با یال معروفش بنام بیانکا نیز در سویٔیس قرار دارد.

    اکثر قلل بالای سه‌هزاروهشتصد متر این رشته کوه در سرتاسر سال زیر توده عظیمی از یخ و اغلب یخچالهای طبیعی قرارگرفته‌اند.

    بسیاری از توده‌کوههای این سلسله قلل جزو میراث فرهنگی بین‌الملل محسوب میشوند.

    یخچالهای طبیعی آلپ

    در حال حاضر حدود ۱۳۴۲ کیلومتر مربع در آلپ یخچال طبیعی وجود دارد. متاسفانه به دلایل گرمایش زمین ، این حجم بشدت در حال رکود است.

    دومین قله بلند آلپ

    دومین قله بلند آلپ در توده کوههای مونته روزا قرار دارد به اسم دوفور اشپیتزه به ارتفاع چهار هزار و ششصد و سی و چهار متر از سطح دریا.

    توده کوه مونته روزا در خط مرزی بین سویٔیس و ایتالیا قرار دارد. بیش از دها قله  بالای چهارهزار متری را در آغوش خود دارد.

    حجم عظیم و باورنکردنی از برف و یخ و سنگ. چندین یخچال عظیم طبیعی به منطقه مونته روزا ختم میشوند که تصویری زیبا و باور نکردنی خلق میکنند و یا از ارتفاعات آن کوه شروع میشوند. بلندترین قله آن سمت کشور سویٔیس «دوفور اشپیتزه»  نام دارد که بلندترین ارتفاع در سویٔیس محسوب میشود! و حدود صدو شصت متر بسمت جنوب قله سیما آلتا بلندترین قله این کوه به سمت ایتالیا قرار دارد.

    ژنرال دوفور یک فرمانده ارتش سوییس بوده که به احترام خدماتش، اسم قدیمی قله گورنر هورن را با نام ایشان تغییر دادند.

    نکته جالب: قله دوفور اشپیتزه بلندترین قله سوییس است ولی بلند ترین چکاد کوهی که کاملا در سویٔیس واقع شده قله (دوم) ویا (دام) به ارتفاع چهارهزار و پانصد و پنج متر است.

    سالها است که بر سر این موضوع بین علما بحث و جدال است که از کدام چکاد باید به عنوان بلندترین قله سویٔیس نام برده شود. دوفور اشپیتزه که نیمی از آن در ایتالیا قرار دارد و یا از قله دام که کاملا در سوییس است اما قدری کوتاهتر؟

    بلندترین قله های آلپ

    بلندترین قله های رشته کوه آلپ کدامین هستند؟

    قله

    ارتفاع

    کشور

    مون بلان

    ۴۸۱۰ متر

    ایتالیا – فرانسه

    مونته روزا

    ۴۶۳۴ متر

    ایتالیا – سوییس

    دام (دووم)  DOM

    ۴۵۴۵ متر

    سوییس

    ویس هورن

    ۴۵۰۶ متر

    سوییس

    ماترهورن

    ۴۴۷۸ متر

    ایتالیا – سوییس

    دنت بلانش Dent Blanche

    ۴۳۵۷ متر

    سوییس

    گراند کامبین

    ۴۳۱۴ متر

    سوییس

    فینسترآرهورن

    ۴۲۷۳ متر

    سوییس

    گراند ژوراسس

    ۴۲۰۸ متر

    ایتالیا – فرانسه

    ریمپفیش هورن Rimpfischhorn

    ۴۱۹۹

    سوییس

    آلچ هون Aletschhorn

    ۴۱۹۳

    سوییس

    اهمیت کوههای آلپ

    بعد از شناخت جغرافیای آلپ، اکنون باهم به علل بوجود آمدن آلپینیسموس و علت بوجود آمدن سازمانهای مثل آلپین کلوپ و سازمان راهنمایان بین المللی میپردازیم. اما قبل از آن لازم است قدری ساختار ژوپولوتیک آلپ را بهتر بشناسیم.

    کوههای آلپ اروپا برای کشورهای که رشته کوه آلپ در آنها قرار دارد، از لحاظ سیاسی و اقتصادی ، فرهنگی و آب و هوای بسیار مهم است. بخصوص برای کشوری مثل سوئیس که این رشته کوه این کشور را مثل یک دیوار بلند به دو نیم تقسیم کرده. سوئیس شمال آلپ با زبان آلمانی و سوئیس جنوب آلپ با زبان ایتالیایی. وجود این سلسله کوه در سوئیس عاملی شده که چهار کشور همسایه سوئیس از سالیان دور با این کشور مجبور به عقد قراردادهای شوند تا دولت سوئیس همیشه راه ارتباطی بین شمال و جنوب آلپ و غرب و شرق این کشور را باز نگهدارد. حتی یکی از علتهای بیطرفی سوئیس در جنگهای جهانی اول و دوم نیز به همین علت بوده. درک آن وقتی راحتر میشود که بدانیم در آن جنگ خانمانسوز، کشورهای شمال و جنوب سوئیس یعنی آلمان و ایتالیا و کشورهای همسایه شرقی و غربی سوئیس یعنی فرانسه و اتریش با هم متحد و با دیگری ضد بودند. سوئیس عبور و مرور از راها و تونلهای ارتباطی برای همه و بدون در نظر گرفتن جانب کشوری را همیشه تضمین میکند. و این امری است که از صدها سال پیش بدون وقفه انجام شده.

    عبور ناپلئون در اوایل صده هجده میلادی با ارتشی چهل هزار نفره از یکی از گذرگاههای صعب العبور آلپ و در دوران معاصر ساخت چندین تونل عبور و مروز از دل آلپ حکایت از اهمیت این رشته کوه در تاریخ سیاسی و اقتصادی اروپا دارد.

    شایعه هست که نقش صلیب سفید بروی پرچم کشور سوئیس اشاره‌ای به این موضوع دارد.

    البته اصل علت نقش مذهبی آن است.

    این شاهراه بودن در آلپ و بواسطه ورود و سفر  گردشگران در زمستان و تابستان باعث درامدزای برای ساکنین آلپ شده است.

    جمعیت ساکن در آلپ

    در حال حاضر بیش از هجده  میلیون نفر در مناطق آلپ مرکزی سکونت دارند و بطور مستقیم و غیر مستقیم از منابع آن کسب درامد و زندگی میکنند. این جمعیت در کوهای آلپ بین فرانسه٬ ایتالیا٬ اتریش٬ سوئیس٬ تا حدودی جنوب آلمان زندگی میکنند.

    این جمعیت عموما در صنایع گردشگری (کوهنوردی، اسکی)،  جنگلداری، دامداری و صنایع مرتبط با آنها مشغولند. که نشان از اهمیت بالای اقتصادی آلپ برای ساکنینش و دنیا دارد.

    آب و هوای آلپ

    مناطق آلپ در ارتفاعات گوناگون و در فصول مختلف با دارا بودن حدود پنج نوع آب و هوای مختلف در آن٬ سالیانه پذیرای میلیونها گردشگر است،  این حجم از گردشگران و درکنار آن کوهنوردی، اسکی،  جنگلداری، دامداری و صنایع مرتبط با آنها نشان از اهمیت بالای اقتصادی آلپ برای ساکنینش و دنیا دارد.

    رشته کوه های آلپ در  نزدیکی قله تقریبا بدون درخت هستند، اما بیشتر جنگل ها در پای این کوه ها سر برآورده اند. مرتفع ترین جنگل های رشته کوه های آلپ از درختان کاج نوئل، کاج، سیاه‌ کاج یا کاج اروپایی، بلوط، راش و شاه‌بلوط شکل گرفته اند.

    نکته قابل توجه در این است که تا کنون در مناطق آلپی بیش از  ۱۳۰۰ گونه گیاهی کشف شده است.

    در ادامه شما را به ادامه این مطلب با تیتر شروع آلپینیسم و بنیان آلپین کلوپ سوییس دعوت میکنم.

    جمع آوری تدوین: امیر سعید احمدی

  • آسیب های ورزشی و توانبخشی

    آسیب های ورزشی و توانبخشی

    آسیب های ورزشی٬ بهبودی آنها٬ بازگشت کارای آنها و افزایش توانبخشی موضوع این مقاله است و بیشتر به کلیات ابعاد آسیب ها در ورزش توجه دارد و فقط مختص به کوهنوردی نیست.

     آسیب های ورزشی که تحت عنوان صدمات ورزشی نیز شناخته می‌شوند، جراحاتی هستند که هنگام تمرین یا ورزش کردن و یا پس از حادثه رخ می دهند.

    انواع آسیب های ورزشی

    هر چند آسیب های ورزشی مختلف باعث ایجاد علائم و عوارض متفاوتی می شوند. اما شایع ترین انواع آسیب های ورزشی شامل مواردزیر می شود:

    پیچ خوردگی تاندون ها

    در اینجا منظور پیچ خوردگیمچپا نیست. بلکه بیش از حد کشیدن یا پاره شدن رباط ها باعث پیچ خوردن می شود. رباط ها تکههایی از بافت هستند که دو استخوان را در مفصل به هم متصل می‌کنند.

    کشیدگی عضلانی

    کشیدگی بیش از حد یا پارگی عضلات یا تاندون‌ها نیز گاهی باعث پیچ خوردگی می شود. تاندون ها تارهای ضخیم و فیبری از بافتهستند که استخوان را به عضله وصل می کنند.

    کشیدگی عضلات معمولاً با پیچ خوردگی اشتباه گرفته می شود.

    جراحات زانو

    هرگونه جراحتی که در نحوه حرکت مفصل زانو دخالت داشته باشد می تواند یک آسیب ورزشی باشد. این جراحات می تواند از کشیدگیزیاد تا پارگی در عضلات یا بافت های داخل زانو باشد.

    تورم عضلات

    تورم یک واکنش طبیعی در برابر آسیب است. تورم ماهیچه ها ممکن است دردناک یا ضعیف باشند.

    پارگی تاندون آشیل

    تاندون آشیل یک تاندون نازک و قدرتمند در قسمت پشت مچ پا است. در طول ورزش سنگین این تاندون ممکن است قسمتی و تمام آن شکسته یا پاره شود. هنگامیکه این اتفاق بیفتد، ممکن است دچار درد ناگهانی و شدید و مشکل در راه رفتن شوید.

    ترک برداشتگی

    ترک های استخوان با عنوان استخوان شکسته هم شناخته می شود. شکستگی انگشت پا یکی از رایج‌ترین آسیب های ورزشی است.

    جابجایی استخوان

    آسیب های ورزشی ممکن است استخوانی را در بدن شما جابجا کند. هنگامی که این اتفاق می افتد، استخوان از محل اتصال خودخارج می شود. این عارضه می تواند دردناک باشد و منجر به تورم و ضعف شود.

    آسیب به کلاهک گرداننده

    ۴ قطعه از عضله در کنار هم کلاهک گرداننده را تشکیل می دهند. کلاهک گرداننده شانه را از همه جهت حرکت می دهد. پارگی در هریک از این عضلات می تواند کلاهک گرداننده را تضعیف کند.

    درمان آسیب های ورزشی

    روش RICE یک روش درمانی معمول برای آسیب های ورزشی است. نام این روش مخفف چهار مورد زیر است:

    • استراحت
    • یخ
    • منقبض ساختن (استرچ)
    • بالا بردن عملکرد

    این روش درمانی برای صدمات خفیف ورزشی مفید است. بهترین زمان برای نتیجه گرفتن از این روش به کار بردن آن طی ۲۴ تا ۳۶ساعت اول پس از آسیب دیدگی است. روش RICE می تواند به کاهش تورم کمک کرده و از بروز درد و کبودی بیشتر در روزهای اولیه پساز آسیب ورزشی جلوگیری کند.

    برای درمان آسیب های ورزشی بسته به شرایط از داروهای بدون نسخه و تجویزی میتوان استفاده کرد. بیشتر این داروها به کاهش درد وتورم کمک می‌کنند. اگر احساس می کنید آسیب ورزشی که دیده‌اید شدید است، بهتر است با پزشک خود مشورت کنید.

    مراقبت های اورژانسی

    درصورتی که مفصل آسیب دیده شما این علائم را از خود بروز می‌دهد، به دنبال مراقبت های اورژانسی باشید:

    • تورم و درد شدید
    • شکل گیری توده‌ها، برآمدگی ها یا سایر ناهنجاری های قابل مشاهده
    • شنیده شدن صدای ترکیدن یا تق تق به هنگام استفاده از مفصل
    • ضعف یا عدم توانایی در انداختن وزن بر روی مفصل
    • بی ثباتی مفصل

    در صورتی که بعد از مصدومیت هر یک از موارد زیر دیده میشود، سریعا به مراقبت های اورژانسی مراجعه کنید:

    • مشکل در تنفس
    • سرگیجه
    • تب

    آسیب های جدی ورزشی ممکن است به جراحی و فیزیوتراپی نیاز داشته باشد. بنابراین اگر جراحت ما در مدت دو هفته بهبود نیافت،بهتر است با پزشک خود مشورت کنیم.

    پیشگیری از آسیب های ورزشی

    بهترین راه برای جلوگیری از آسیب دیدگی ورزشی گرم کردن صحیح و انجام کششی قبل از ورزش است. ماهیچه های سرد مستعدفشار زیاد و پارگی هستند. در حالی که عضلات گرم انعطاف پذیرتر هستند. همچنین قابلیت حرکت سریع، خم شدن و پرش را دارند کهباعث می شود احتمال آسیب رسیدن به آن‌ها کمتر شود.

    انجام مراحل زیر می‌تواند راهکار مناسبی برای جلوگیری از آسیب های ورزشی باشد:

    استفاده از تکنیک‌های مناسب برای خنثی کردن

    برای حفظ سلامت خود و پیشگیری از آسیب های ورزشی بهتر است روش سریع انجام حرکت های خنثی کننده در ورزش یا فعالیت خودرا یاد بگیرید. ورزش های مختلف، حالت ها و وضعیت های متفاوتی دارند. به عنوان مثال در برخی از ورزش ها، خم کردن زانوها در زمانمناسب می تواند از آسیب دیدگی ستون فقرات یا باسن پیشگیری کند.

    استفاده از تجهیزات مناسب

    برای پیشگیری از آسیب های ورزشی بهتر است کفش مناسب بپوشید. همچنین مطمئن شوید که تجهیزات مورد استفاده شما هنگامورزش، به اندازه کافی از شما محافظت می‌کند. توجه داشته باشید که استفاده از کفش یا ابزار نامناسب می تواند خطر آسیب دیدگیرا افزایش دهد.

    زیاده روی نکنید

    اگر صدمه دیدید قبل از شروع دوباره فعالیت مطمئن شوید که بهبود یافته اید. سعی نکنید با وجود این که درد دارید، ادامه دهید. پس ازبهبودی، وقتی دوباره انجام فعالیت‌های ورزشی را از سر گرفتید. ممکن است نیاز باشد که با حرکات سبک‌تر آغاز کنید. زیرا در غیر اینصورت ممکن است آسیب ببینید.

    بعد از ورزش بدن خود را به آرامی سرد کنید

    بخاطر داشته باشید که بعد از فعالیت، بدن خود را با انجام برخی حرکات به آرامی سرد کنید. معمولاً این کار شامل انجام همان حرکاتکششی و تمریناتی است که در گرم شدن انجام می شود.

    فعالیت خود را به آهستگی از سر بگیرید

    در صورت آسیب دیدن به مدت طولانی از فعالیت‌های خود فاصله نگیرید. استراحت بیش از حد ممکن است فرآیند بهبود را به تأخیربیندازد. پس از ۴۸ ساعت اولیه RICE، می توانید از گرما برای انبساط عضلات گرفته استفاده کنید. به آرامی کارهایتان را انجام دهید وبه تدریج به ورزش مورد علاقه خود بازگردید.

    اعضای مستعد آسیب های ورزشی

    در آسیب های ورزشی پایین تنه بیشتر احتمال آسیب دیدگی دارد. به طوری که بخش‌های بالایی بدن تنها حدود ۳۰.۳ درصد از آسیب هارا در بر می گیرند. آسیب های سر و گردن نیز روی هم ۱۶.۴ درصد از آسیب ها را تشکیل می دهند.

    مرگ ناشی از آسیب های ورزشی نیز به ندرت اتفاق می‌افتد. اما در صورتی که اتفاق بیفتد، بیشتر به دلیل آسیب به سر و خونریزی داخلی است.

    دامنه خطرات ناشی از آسیب های ورزشی

    هرکس ممکن است صرف نظر از آخرین باری که خود را  آماده بازی در زمین فوتبال  کرده یا در پشت خط دفاع فوتبال قرار گرفته ممکن است با آسیب‌های ورزشی دست و پنجه نرم کرده باشد. اما برخی عوامل شما یا عزیزانتان را در معرض خطر آسیب دیدگی قرار میدهند. در ادامه برخی از مهم‌ترین این عوامل را نام میبرم.

    نوع فعالیت

    هرچه خطر پذیرتر می شویم احتمال تجربه کردن آسیب دیدگی نیز بیشتر می‌شود. همچنین سن شانس آسیب های کوهنوردی که بهبودیآن‌ها بسیار طولای است را افزایش می دهد. آسیب های جدید نیز ممکن است آسیب های قبلی را تشدید کند.

    عدم مراقبت

    گاهی اوقات آسیب های جدی با آسیب های کوچک شروع می شود. بسیاری از صدمات ناشی از فرسایش، مانند تاندونیت وشکستگی ناشی از استرس، توسط پزشک قابل تشخیص است. اما در صورت عدم درمان یا نادیده گرفتن، می توانند به آسیبجدی تبدیل شوند.

    داشتن اضافه وزن

    تحمل وزن اضافی می تواند استرس غیرضروری بر مفاصل از جمله باسن، زانوها و مچ پا تحمیل کند. این فشار با تمرین یاورزش بیشتر می‌شود. این خطر آسیب های ورزشی را افزایش می دهد.

    با توجه به نکات مطرح شده، می‌توان گفت که معاینه پزشکی توسط پزشک می تواند برای افرادی که می خواهند ورزش راشروع کنند و یا دوباره شروع کنند پیشنهاد میشود.

    تشخیص آسیب های ورزشی

    بسیاری از صدمات ورزشی به سرعت باعث درد یا ناراحتی می شوند. برخی دیگر مانند صدمات فرسایشی، فقط پس از آسیب هایطولانی مدت قابل توجه هستند. این صدمات اغلب در طی معاینات روتین و چکاپ ها تشخیص داده می شوند. اما اگر احتمال دهید دچارآسیب ورزشی شده اید، پزشک از مراحل زیر برای تشخیص استفاده می کند.

    معاینه بدنی

    پزشک شما ممکن است سعی کند مفصل یا قسمت آسیب دیده را به دقت بررسی کند. این کار به آنها کمک می کند تا اگر مسئله،حرکت اندام باشد، متوجه شود که حرکت آن چگونه است.

    تاریخچه پزشکی

    بررسی تاریخچه پزشکی شامل سؤال و جواب از شما در مورد چگونگی جراحت، کارهایی که از زمان جراحت به بعد انجام دادهاید و سوالات دیگر است. اگر این اولین بار است که به پزشک مراجعه می کنید، ممکن است تاریخچه پزشکی دقیق تری نیز ازشما بخواهد.

    تست های تصویربرداری

    پرتونگاری با اشعه ایکس، MRI، سی تی اسکن و سونوگرافی همه می توانند به پزشک یا ارائه دهنده خدمات بهداشتی کمک کنندتا داخل بدن شما را ببینند. این به آنها کمک می کند تا تشخیص آسیب ورزشی را تأیید کنند.

    اگر پزشکتان مشکوک به پیچ خوردگی یا کشیدگی عضله شود، ممکن است به شما توصیه کنند تا روش RICE را انجام دهید.

    چیزی که مانند آسیب دیدگی بافت به نظر می رسد، ممکن است یکشکستگی جدی تر باشد.

    همچنین هرگز علائم خود را نادیده نگیرید. به یاد داشته باشید که هرچه زودتر مشکل شما تشخیص داده شود و درمان را پیدا کنید،زودتر بهبود می یابید و دوباره می توانید به ورزش خود بازگردید.

    برگرفته از مقاله صبا روفگر

     


  • آسیب های ورزشی و توانبخشی

    آسیب های ورزشی و توانبخشی

    آسیب های ورزشی٬ بهبودی آنها٬ بازگشت کارای آنها و افزایش توانبخشی موضوع این مقاله است و بیشتر به کلیات ابعاد آسیب ها در ورزش توجه دارد و فقط مختص به کوهنوردی نیست.

     آسیب های ورزشی که تحت عنوان صدمات ورزشی نیز شناخته می‌شوند، جراحاتی هستند که هنگام تمرین یا ورزش کردن و یا پس از حادثه رخ می دهند.

    انواع آسیب های ورزشی

    هر چند آسیب های ورزشی مختلف باعث ایجاد علائم و عوارض متفاوتی می شوند. اما شایع ترین انواع آسیب های ورزشی شامل مواردزیر می شود:

    پیچ خوردگی تاندون ها

    در اینجا منظور پیچ خوردگیمچپا نیست. بلکه بیش از حد کشیدن یا پاره شدن رباط ها باعث پیچ خوردن می شود. رباط ها تکههایی از بافت هستند که دو استخوان را در مفصل به هم متصل می‌کنند.

    کشیدگی عضلانی

    کشیدگی بیش از حد یا پارگی عضلات یا تاندون‌ها نیز گاهی باعث پیچ خوردگی می شود. تاندون ها تارهای ضخیم و فیبری از بافتهستند که استخوان را به عضله وصل می کنند.

    کشیدگی عضلات معمولاً با پیچ خوردگی اشتباه گرفته می شود.

    جراحات زانو

    هرگونه جراحتی که در نحوه حرکت مفصل زانو دخالت داشته باشد می تواند یک آسیب ورزشی باشد. این جراحات می تواند از کشیدگیزیاد تا پارگی در عضلات یا بافت های داخل زانو باشد.

    تورم عضلات

    تورم یک واکنش طبیعی در برابر آسیب است. تورم ماهیچه ها ممکن است دردناک یا ضعیف باشند.

    پارگی تاندون آشیل

    تاندون آشیل یک تاندون نازک و قدرتمند در قسمت پشت مچ پا است. در طول ورزش سنگین این تاندون ممکن است قسمتی و تمام آن شکسته یا پاره شود. هنگامیکه این اتفاق بیفتد، ممکن است دچار درد ناگهانی و شدید و مشکل در راه رفتن شوید.

    ترک برداشتگی

    ترک های استخوان با عنوان استخوان شکسته هم شناخته می شود. شکستگی انگشت پا یکی از رایج‌ترین آسیب های ورزشی است.

    جابجایی استخوان

    آسیب های ورزشی ممکن است استخوانی را در بدن شما جابجا کند. هنگامی که این اتفاق می افتد، استخوان از محل اتصال خودخارج می شود. این عارضه می تواند دردناک باشد و منجر به تورم و ضعف شود.

    آسیب به کلاهک گرداننده

    ۴ قطعه از عضله در کنار هم کلاهک گرداننده را تشکیل می دهند. کلاهک گرداننده شانه را از همه جهت حرکت می دهد. پارگی در هریک از این عضلات می تواند کلاهک گرداننده را تضعیف کند.

    درمان آسیب های ورزشی

    روش RICE یک روش درمانی معمول برای آسیب های ورزشی است. نام این روش مخفف چهار مورد زیر است:

    • استراحت
    • یخ
    • منقبض ساختن (استرچ)
    • بالا بردن عملکرد

    این روش درمانی برای صدمات خفیف ورزشی مفید است. بهترین زمان برای نتیجه گرفتن از این روش به کار بردن آن طی ۲۴ تا ۳۶ساعت اول پس از آسیب دیدگی است. روش RICE می تواند به کاهش تورم کمک کرده و از بروز درد و کبودی بیشتر در روزهای اولیه پساز آسیب ورزشی جلوگیری کند.

    برای درمان آسیب های ورزشی بسته به شرایط از داروهای بدون نسخه و تجویزی میتوان استفاده کرد. بیشتر این داروها به کاهش درد وتورم کمک می‌کنند. اگر احساس می کنید آسیب ورزشی که دیده‌اید شدید است، بهتر است با پزشک خود مشورت کنید.

    مراقبت های اورژانسی

    درصورتی که مفصل آسیب دیده شما این علائم را از خود بروز می‌دهد، به دنبال مراقبت های اورژانسی باشید:

    • تورم و درد شدید
    • شکل گیری توده‌ها، برآمدگی ها یا سایر ناهنجاری های قابل مشاهده
    • شنیده شدن صدای ترکیدن یا تق تق به هنگام استفاده از مفصل
    • ضعف یا عدم توانایی در انداختن وزن بر روی مفصل
    • بی ثباتی مفصل

    در صورتی که بعد از مصدومیت هر یک از موارد زیر دیده میشود، سریعا به مراقبت های اورژانسی مراجعه کنید:

    • مشکل در تنفس
    • سرگیجه
    • تب

    آسیب های جدی ورزشی ممکن است به جراحی و فیزیوتراپی نیاز داشته باشد. بنابراین اگر جراحت ما در مدت دو هفته بهبود نیافت،بهتر است با پزشک خود مشورت کنیم.

    پیشگیری از آسیب های ورزشی

    بهترین راه برای جلوگیری از آسیب دیدگی ورزشی گرم کردن صحیح و انجام کششی قبل از ورزش است. ماهیچه های سرد مستعدفشار زیاد و پارگی هستند. در حالی که عضلات گرم انعطاف پذیرتر هستند. همچنین قابلیت حرکت سریع، خم شدن و پرش را دارند کهباعث می شود احتمال آسیب رسیدن به آن‌ها کمتر شود.

    انجام مراحل زیر می‌تواند راهکار مناسبی برای جلوگیری از آسیب های ورزشی باشد:

    استفاده از تکنیک‌های مناسب برای خنثی کردن

    برای حفظ سلامت خود و پیشگیری از آسیب های ورزشی بهتر است روش سریع انجام حرکت های خنثی کننده در ورزش یا فعالیت خودرا یاد بگیرید. ورزش های مختلف، حالت ها و وضعیت های متفاوتی دارند. به عنوان مثال در برخی از ورزش ها، خم کردن زانوها در زمانمناسب می تواند از آسیب دیدگی ستون فقرات یا باسن پیشگیری کند.

    استفاده از تجهیزات مناسب

    برای پیشگیری از آسیب های ورزشی بهتر است کفش مناسب بپوشید. همچنین مطمئن شوید که تجهیزات مورد استفاده شما هنگامورزش، به اندازه کافی از شما محافظت می‌کند. توجه داشته باشید که استفاده از کفش یا ابزار نامناسب می تواند خطر آسیب دیدگیرا افزایش دهد.

    زیاده روی نکنید

    اگر صدمه دیدید قبل از شروع دوباره فعالیت مطمئن شوید که بهبود یافته اید. سعی نکنید با وجود این که درد دارید، ادامه دهید. پس ازبهبودی، وقتی دوباره انجام فعالیت‌های ورزشی را از سر گرفتید. ممکن است نیاز باشد که با حرکات سبک‌تر آغاز کنید. زیرا در غیر اینصورت ممکن است آسیب ببینید.

    بعد از ورزش بدن خود را به آرامی سرد کنید

    بخاطر داشته باشید که بعد از فعالیت، بدن خود را با انجام برخی حرکات به آرامی سرد کنید. معمولاً این کار شامل انجام همان حرکاتکششی و تمریناتی است که در گرم شدن انجام می شود.

    فعالیت خود را به آهستگی از سر بگیرید

    در صورت آسیب دیدن به مدت طولانی از فعالیت‌های خود فاصله نگیرید. استراحت بیش از حد ممکن است فرآیند بهبود را به تأخیربیندازد. پس از ۴۸ ساعت اولیه RICE، می توانید از گرما برای انبساط عضلات گرفته استفاده کنید. به آرامی کارهایتان را انجام دهید وبه تدریج به ورزش مورد علاقه خود بازگردید.

    اعضای مستعد آسیب های ورزشی

    در آسیب های ورزشی پایین تنه بیشتر احتمال آسیب دیدگی دارد. به طوری که بخش‌های بالایی بدن تنها حدود ۳۰.۳ درصد از آسیب هارا در بر می گیرند. آسیب های سر و گردن نیز روی هم ۱۶.۴ درصد از آسیب ها را تشکیل می دهند.

    مرگ ناشی از آسیب های ورزشی نیز به ندرت اتفاق می‌افتد. اما در صورتی که اتفاق بیفتد، بیشتر به دلیل آسیب به سر و خونریزی داخلی است.

    دامنه خطرات ناشی از آسیب های ورزشی

    هرکس ممکن است صرف نظر از آخرین باری که خود را  آماده بازی در زمین فوتبال  کرده یا در پشت خط دفاع فوتبال قرار گرفته ممکن است با آسیب‌های ورزشی دست و پنجه نرم کرده باشد. اما برخی عوامل شما یا عزیزانتان را در معرض خطر آسیب دیدگی قرار میدهند. در ادامه برخی از مهم‌ترین این عوامل را نام میبرم.

    نوع فعالیت

    هرچه خطر پذیرتر می شویم احتمال تجربه کردن آسیب دیدگی نیز بیشتر می‌شود. همچنین سن شانس آسیب های کوهنوردی که بهبودیآن‌ها بسیار طولای است را افزایش می دهد. آسیب های جدید نیز ممکن است آسیب های قبلی را تشدید کند.

    عدم مراقبت

    گاهی اوقات آسیب های جدی با آسیب های کوچک شروع می شود. بسیاری از صدمات ناشی از فرسایش، مانند تاندونیت وشکستگی ناشی از استرس، توسط پزشک قابل تشخیص است. اما در صورت عدم درمان یا نادیده گرفتن، می توانند به آسیبجدی تبدیل شوند.

    داشتن اضافه وزن

    تحمل وزن اضافی می تواند استرس غیرضروری بر مفاصل از جمله باسن، زانوها و مچ پا تحمیل کند. این فشار با تمرین یاورزش بیشتر می‌شود. این خطر آسیب های ورزشی را افزایش می دهد.

    با توجه به نکات مطرح شده، می‌توان گفت که معاینه پزشکی توسط پزشک می تواند برای افرادی که می خواهند ورزش راشروع کنند و یا دوباره شروع کنند پیشنهاد میشود.

    تشخیص آسیب های ورزشی

    بسیاری از صدمات ورزشی به سرعت باعث درد یا ناراحتی می شوند. برخی دیگر مانند صدمات فرسایشی، فقط پس از آسیب هایطولانی مدت قابل توجه هستند. این صدمات اغلب در طی معاینات روتین و چکاپ ها تشخیص داده می شوند. اما اگر احتمال دهید دچارآسیب ورزشی شده اید، پزشک از مراحل زیر برای تشخیص استفاده می کند.

    معاینه بدنی

    پزشک شما ممکن است سعی کند مفصل یا قسمت آسیب دیده را به دقت بررسی کند. این کار به آنها کمک می کند تا اگر مسئله،حرکت اندام باشد، متوجه شود که حرکت آن چگونه است.

    تاریخچه پزشکی

    بررسی تاریخچه پزشکی شامل سؤال و جواب از شما در مورد چگونگی جراحت، کارهایی که از زمان جراحت به بعد انجام دادهاید و سوالات دیگر است. اگر این اولین بار است که به پزشک مراجعه می کنید، ممکن است تاریخچه پزشکی دقیق تری نیز ازشما بخواهد.

    تست های تصویربرداری

    پرتونگاری با اشعه ایکس، MRI، سی تی اسکن و سونوگرافی همه می توانند به پزشک یا ارائه دهنده خدمات بهداشتی کمک کنندتا داخل بدن شما را ببینند. این به آنها کمک می کند تا تشخیص آسیب ورزشی را تأیید کنند.

    اگر پزشکتان مشکوک به پیچ خوردگی یا کشیدگی عضله شود، ممکن است به شما توصیه کنند تا روش RICE را انجام دهید.

    چیزی که مانند آسیب دیدگی بافت به نظر می رسد، ممکن است یکشکستگی جدی تر باشد.

    همچنین هرگز علائم خود را نادیده نگیرید. به یاد داشته باشید که هرچه زودتر مشکل شما تشخیص داده شود و درمان را پیدا کنید،زودتر بهبود می یابید و دوباره می توانید به ورزش خود بازگردید.

    برگرفته از مقاله صبا روفگر

     


  • تاریخچه راهنمایان کوهستان شامونی

    تاریخچه راهنمایان کوهستان شامونی

    تاریخچه راهنمایان کوهستان شامونی 

    این مطلب برگرفته شده از مطلبی است با همین تیتر

    از وبسایت :: http://kouheghaf.blogspot.com

    در سال ۱۸۹۲ این شرکت منحل و با نام سندیکای راهنمایان شامونی دوباره متولد شد. این شرکت پس از جنگ جهانی با نام اصلی (شرکت Chamonix Guides Company) به فعالیت خود ادامه داد.

    دراین دوره صندوق امداد که با گذشت زمان از بین رفته بود دوباره تأسیس شد و جشنواره راهنماها در سال ۱۹۲۵ افتتاح شد که به اصلی‌ترین رویداد سنتی راهنمایان کوهستان تا به حال تبدیل شده.

    از بدو تاسیس اتحادیه راهنمایان کوهستان، آنها برای شناسایی بهتر دارای نشان شدند که تا امروز نیز از آن بهره می‌برند.

    نخستین نشان راهنماها یک صفحه بازوبند بود که می باید برروی آستین و بازو قرار می‌گرفت.

    سپس یک مدال هشت ضلعی شماره گذاری شده و در حدود سال ۱۹۱۰ نشانی با نام S.G.C. (طراحی شده توسط موریس تورمیر) به کار برده شد. در سال ۱۹۷۵ آخرین نشان که هنوز هم معتبر است، با حک نام اتحادیه راهنمایان شامونی (Compagnie Guides Chamonix) تهیه شد. 

    در سال ۱۹۳۶ اولین دوره آموزش راهنما برگزار شد و از سال ۱۹۴۴ راهنماها توسط مدرسه کوهنوردی و اسکی E.N.S.A تربیت می شوند.

    برای کسب اطلاعات بیشتر در این مورد میتواند به سایت > 

    https://mountainsigne.pagesperso-orange.fr/index.htm  مراجعه کنید.

    برگرفته شده از :http://kouheghaf.blogspot.com

  • چند نکته در مورد جراحات و صدمات حاد

    چند نکته در مورد جراحات و صدمات حاد

    در مورد صدمات و جراحت حاد ، معمولا علت آنها روشن است ، اما با این وجود ، تشخیص علت دقیق جراحت بخش مهم تصمیم گیری برایدرمان سریع است.

    درمان اولیه برای اکثر جراحات حاد بافت نرم ( کبود شدگی ، ضرب دیدگی ، رگ برگ شدگی ، پارگی ) پیشگیری ، توقف و کاهش تورماست. وقتی بافت نرم آسیب می بیند ، متورم می شود یا احتمالا از داخل خونریزی می کند. این تورم سبب درد و بی حرکتی می شود ،که استفاده از ماهیچه ها را محدود می کند.

    کمک اولیه به جراحت با استراحت ، یخ ، فشار ، بالا بردن قسمت آسیب دیده ( R.I.C.E )

    درمان اولیه جهت توقف تورم بافت نرم آسیب دیده ، روش استراحت ، یخ ،فشار ، و بالا بردن قسمت آسیب دیده ( R.I.C.E ) می باشد.

    • استراحت، در این مورد ، استراحت به معنی توقف فوری فعالیت است اما به معنی دادن زمان به بافت ها جهت التیام هم میباشد.
    • یخ ، بکارگیری درمان سرد ( یخ و یا بسته‌های آن ) بهترین درمان فوری جراحات حاد است ، چون تورم و درد را کاهش می دهد. یخ یکمنقبض کننده عروق است. یخ باعث می شود رگ های خونی باریک شوند و خونریزی داخلی در محل جراحت را محدود می کند. ازیخ ( پیچیده شده در یک حوله نازک جهت راحتی ) بمدت 10 تا 15 دقیقه در محل آسیب دیده در هر بار استفاده کنید. قبل از یخگذاری دوم یا سوم اجازه دهید درجه حرارت پوست به حالت عادی برگردد. می توانید یک جراحت حاد را چندین بار در روز تا سهروز یخ گذاری کنید.
    • فشار،  فشار دادن جراحت حاد شاید مهمترین نکته درمانی فوری بعدی باشد . با پیچیدن سریع ناحیه آسیب دیده بدن با یک نوارزخم بندی کشدار ، به حداقل رسیدن تورم کمک می کنید. در صورت امکان ، استفاده از یخ در ناحیه جراحت بر روی نوار زخمبندی برای محدود کردن تورم مفید می باشد.
    • بالا بردن قسمت آسیب دیده، بالا بردن قسمت آسیب دیده روش دیگر کاهش جریان خون و تورم ناحیه آسیب است.

    اقدامات گام به گام اولیه در مورد جراحت بافت نرم

    بطور خلاصه ، در اینجا مواردی ذکر می شود که باید بلافاصله برای جراحت بافت نرم انجام دهید :

    1- بلافاصله فعالیت را متوقف کنید.

    2- ناحیه آسیب دیده را با بانداژ فشار ببندید.

    3 – در ناحیه آسیب دیده بمدت 10 تا 15 دقیقه از یخ ( بسته ای از یخ خرد شده یا یک بسته سبزی منجمد ) استفاده کنید. بگذارید اینناحیه قبل از استفاده مجدد از یخ بطور کامل گرم شود ( جهت پیشگیری از یخ زدگی ناحیه آسیب دیده ) .

    4 – برای کاهش تورم ناحیه آسیب دیده را بالا ببرید.

    5 – به منظور تشخیص درست هر نوع جراحت جدی به پزشک مراجعه کنید.

    کمک اولیه برای بریدگی ها و خراش ها

    اگر جراحت باعث بریدگی یا خراش منجر به خونریزی شود ، توقف سریع جریان خون مهم می باشد. زخم را با آب و صابون بشویید ، وتا زمان رسیدن کمک پزشکی از یک بانداژ مناسب استفاده کنید. بریدگی عمیق احتمالا نیاز به بخیه دارد ، اما در صورتی که بتوانید لبههای بریدگی را به همدیگر نزدیک کنید ، می توانید از یک بانداژ پروانه جهت بسته نگاه داشتن آن استفاده کنید.

    درمان جراحات ورزشی مزمن و جراحات ناشی از استفاده مفرط

    در حالیکه چشمگیرترین جراحات ورزشی ، حاد و ناگهانی هستند ، اکثریت آسیب های ورزشی به آهستگی و در طی زمان ایجاد میشوند و منجر به درد و رنج های مبهم می شوند. درد مزمن آسیب های ناشی از استفاده مفرط ، نظیر التهاب زرد پی ، علائم جزیی یامبهمی دارند که به آهستگی ایجاد می شوند.آنچه که به صورت درد ناچیز و کم شروع می شود ، می تواند در صورت عدم تشخیص ودرمان زودرس به صورت آسیبی ناتوان کننده در آید. درمان آسیب های ناشی از استفاده مفرط نیازمند استراحت ، کاهش شدت ، تکرارو مدت ورزش است. گذاشتن یخ بر روی این ناحیه هم می تواند به کاهش تورم و درد کمک کند. جهت آسیب های ناشی از استفاده مفرطشدید ، فیزیوتراپی ، داروهای بدون نسخه ، و استراحت مطلق ممکن است ضروری باشد.

    درمان دیگر آسیب های ورزشی

    انواع احتمالی زیادی از آسیب ها وجود دارد که ممکن است در طی ورزش روی دهد. در اینجا اطلاعاتی در مورد درمان اولیه برخی ازشایع ترین آسیب های ورزشی را می آوریم : ( در اینجا فقط نام آنها ذکر می شود برای اطلاعات بیشتر باید به منبع اصلی مراجعه شودچون هر کدام توضیحات مفصل دارد )

    • کمک اولیه برای آسیب های احتمالی گردن
    • رگ برگ شدگی
    • تاول ها
    • شکستگی شانه
    • پارگی یا کشیدگی همسترینگ
    • گرفتگی ماهیچه
    • آسیب های شایع دو
    • کشیدگی یا رگ برگ شدگی ماهیچه ساق پا
    • کشیدگی کشاله ران

    بازگشت به ورزش پس از آسیب

    بعد از درمان آسیب ، چکار باید کنید؟ اکثر ورزشکاران می خواهند بدانند چه زمانی می توانند به ورزش شان برگردند. اینجواب برای هر کس متفاوت است ، چون هر ورزشکار و هر آسیب منحصر بفرد است.

    بازگشت بسیار سریع به ورزش می تواند خطرآسیب مجدد یا دچار شدن به مشکلی مزمن را افزایش دهد که منجر به طولانی تر شدن بهبودی خواهد شد. به هرحال ، انتظار بیش ازحد طولانی می تواند منجر به کاهش های غیر ضروری تناسب اندام ( خارج شدن از آمادگی جسمانی ) شود.

    گردآوری و تدوین: امیر سعید احمدی برگرفته از مطالب گوناگون و طرح درسهای فدراسیون کوهنوردی

  • چند نکته در مورد جراحات و صدمات حاد

    چند نکته در مورد جراحات و صدمات حاد

    در مورد صدمات و جراحت حاد ، معمولا علت آنها روشن است ، اما با این وجود ، تشخیص علت دقیق جراحت بخش مهم تصمیم گیری برایدرمان سریع است.

    درمان اولیه برای اکثر جراحات حاد بافت نرم ( کبود شدگی ، ضرب دیدگی ، رگ برگ شدگی ، پارگی ) پیشگیری ، توقف و کاهش تورماست. وقتی بافت نرم آسیب می بیند ، متورم می شود یا احتمالا از داخل خونریزی می کند. این تورم سبب درد و بی حرکتی می شود ،که استفاده از ماهیچه ها را محدود می کند.

    کمک اولیه به جراحت با استراحت ، یخ ، فشار ، بالا بردن قسمت آسیب دیده ( R.I.C.E )

    درمان اولیه جهت توقف تورم بافت نرم آسیب دیده ، روش استراحت ، یخ ،فشار ، و بالا بردن قسمت آسیب دیده ( R.I.C.E ) می باشد.

    • استراحت، در این مورد ، استراحت به معنی توقف فوری فعالیت است اما به معنی دادن زمان به بافت ها جهت التیام هم میباشد.
    • یخ ، بکارگیری درمان سرد ( یخ و یا بسته‌های آن ) بهترین درمان فوری جراحات حاد است ، چون تورم و درد را کاهش می دهد. یخ یکمنقبض کننده عروق است. یخ باعث می شود رگ های خونی باریک شوند و خونریزی داخلی در محل جراحت را محدود می کند. ازیخ ( پیچیده شده در یک حوله نازک جهت راحتی ) بمدت 10 تا 15 دقیقه در محل آسیب دیده در هر بار استفاده کنید. قبل از یخگذاری دوم یا سوم اجازه دهید درجه حرارت پوست به حالت عادی برگردد. می توانید یک جراحت حاد را چندین بار در روز تا سهروز یخ گذاری کنید.
    • فشار،  فشار دادن جراحت حاد شاید مهمترین نکته درمانی فوری بعدی باشد . با پیچیدن سریع ناحیه آسیب دیده بدن با یک نوارزخم بندی کشدار ، به حداقل رسیدن تورم کمک می کنید. در صورت امکان ، استفاده از یخ در ناحیه جراحت بر روی نوار زخمبندی برای محدود کردن تورم مفید می باشد.
    • بالا بردن قسمت آسیب دیده، بالا بردن قسمت آسیب دیده روش دیگر کاهش جریان خون و تورم ناحیه آسیب است.

    اقدامات گام به گام اولیه در مورد جراحت بافت نرم

    بطور خلاصه ، در اینجا مواردی ذکر می شود که باید بلافاصله برای جراحت بافت نرم انجام دهید :

    1- بلافاصله فعالیت را متوقف کنید.

    2- ناحیه آسیب دیده را با بانداژ فشار ببندید.

    3 – در ناحیه آسیب دیده بمدت 10 تا 15 دقیقه از یخ ( بسته ای از یخ خرد شده یا یک بسته سبزی منجمد ) استفاده کنید. بگذارید اینناحیه قبل از استفاده مجدد از یخ بطور کامل گرم شود ( جهت پیشگیری از یخ زدگی ناحیه آسیب دیده ) .

    4 – برای کاهش تورم ناحیه آسیب دیده را بالا ببرید.

    5 – به منظور تشخیص درست هر نوع جراحت جدی به پزشک مراجعه کنید.

    کمک اولیه برای بریدگی ها و خراش ها

    اگر جراحت باعث بریدگی یا خراش منجر به خونریزی شود ، توقف سریع جریان خون مهم می باشد. زخم را با آب و صابون بشویید ، وتا زمان رسیدن کمک پزشکی از یک بانداژ مناسب استفاده کنید. بریدگی عمیق احتمالا نیاز به بخیه دارد ، اما در صورتی که بتوانید لبههای بریدگی را به همدیگر نزدیک کنید ، می توانید از یک بانداژ پروانه جهت بسته نگاه داشتن آن استفاده کنید.

    درمان جراحات ورزشی مزمن و جراحات ناشی از استفاده مفرط

    در حالیکه چشمگیرترین جراحات ورزشی ، حاد و ناگهانی هستند ، اکثریت آسیب های ورزشی به آهستگی و در طی زمان ایجاد میشوند و منجر به درد و رنج های مبهم می شوند. درد مزمن آسیب های ناشی از استفاده مفرط ، نظیر التهاب زرد پی ، علائم جزیی یامبهمی دارند که به آهستگی ایجاد می شوند.آنچه که به صورت درد ناچیز و کم شروع می شود ، می تواند در صورت عدم تشخیص ودرمان زودرس به صورت آسیبی ناتوان کننده در آید. درمان آسیب های ناشی از استفاده مفرط نیازمند استراحت ، کاهش شدت ، تکرارو مدت ورزش است. گذاشتن یخ بر روی این ناحیه هم می تواند به کاهش تورم و درد کمک کند. جهت آسیب های ناشی از استفاده مفرطشدید ، فیزیوتراپی ، داروهای بدون نسخه ، و استراحت مطلق ممکن است ضروری باشد.

    درمان دیگر آسیب های ورزشی

    انواع احتمالی زیادی از آسیب ها وجود دارد که ممکن است در طی ورزش روی دهد. در اینجا اطلاعاتی در مورد درمان اولیه برخی ازشایع ترین آسیب های ورزشی را می آوریم : ( در اینجا فقط نام آنها ذکر می شود برای اطلاعات بیشتر باید به منبع اصلی مراجعه شودچون هر کدام توضیحات مفصل دارد )

    • کمک اولیه برای آسیب های احتمالی گردن
    • رگ برگ شدگی
    • تاول ها
    • شکستگی شانه
    • پارگی یا کشیدگی همسترینگ
    • گرفتگی ماهیچه
    • آسیب های شایع دو
    • کشیدگی یا رگ برگ شدگی ماهیچه ساق پا
    • کشیدگی کشاله ران

    بازگشت به ورزش پس از آسیب

    بعد از درمان آسیب ، چکار باید کنید؟ اکثر ورزشکاران می خواهند بدانند چه زمانی می توانند به ورزش شان برگردند. اینجواب برای هر کس متفاوت است ، چون هر ورزشکار و هر آسیب منحصر بفرد است.

    بازگشت بسیار سریع به ورزش می تواند خطرآسیب مجدد یا دچار شدن به مشکلی مزمن را افزایش دهد که منجر به طولانی تر شدن بهبودی خواهد شد. به هرحال ، انتظار بیش ازحد طولانی می تواند منجر به کاهش های غیر ضروری تناسب اندام ( خارج شدن از آمادگی جسمانی ) شود.

    گردآوری و تدوین: امیر سعید احمدی برگرفته از مطالب گوناگون و طرح درسهای فدراسیون کوهنوردی

  • آسیب های شایع درکوهنوردی

    آسیب های شایع درکوهنوردی

    آسیب در ورزش کوهنوردی در نقاط مختلف بدن و به شکل های متفاوت می تواند ایجاد شود .

    کوهنوردی در مناطق کوهستانی می تواند تجربه ای لذت بخش و مهیج باشد، اما بدون شک خطرات آسیبدیدگی نیز در آن وجود دارد ،این آسیبها در نقاط مختلف بدن و به شکل های متفاوت می تواند ایجاد شود .

    ۱- زخم ها : به صورت های مختلف و معمولا در دست ها و انگشتان پا بیشتر ایجاد می شود و شامل:

     کوبیدگی ها، له شدگی بافتها ، خونریزی های زیر پوستی ، خراش های پوستی ، تاول ها ، آسیب ناخن های پا می شود،  استفاده از جوراب و کفش مناسب و مراقبتهای بهداشتی مداوم خصوصا در پا می تواند بسیار موثر باشد .

    ۲- سوختگی: آفتاب سوختگی یکی از متداول ترین آسیب های کوهنوردان میباشد، استفاده از کرم های ضد آفتاب و همچنین  کلاه، دستکش و عینک مناسب میتواند این آسیب های را  به حداقل برساند.

    ۳- سرما زدگی : صعود به ارتفاعات و مناطق سرد سیر به مدت طولانی باعث کاهش دمای بدن و آسیب به اندام ها و ایجاد  اختلال در عملکرد آنها میشود و در موارد شدید و عدم رسیدگی  موقع باعث مرگ میشود.

    ۴- کم آبی : زمان طولانی فعالیت در کوهنوردی و عدم دریافت مایعات به میزان لازم باعث بروز این حالت    میشود که می توان با  نوشیدن مایعات، آب میوه های طبیعی و سرم های ورزشی از آن جلوگیری کرد.

    ۵- آسیب عضلات : انجام حرکات طولانی و عدم آمادگی مناسب می تواند آسیب های مختلفی را از قبیل:  درد و کوفتگی عضلات ، کشیدگی عضلات خصوصا در عضلات اندام تحتانی و یا حتی پارگی های عضلات را ایجاد کند . داشتن آمادگی بدنی لازم ، گرم کردن صحیح ، برخورداری از توان عضلانی مناسب و استفاده از تجهیزات  مناسب می تواند در پیشگیری از آسیب  عضلات موثر باشد .

    ۶- آسیب مفاصل : مفاصل زانو، مچ پا و مفصل شانه معمولا از مفاصل در گیر در کوهنوردی محسوب می شوند. پیچ خوردگی مچ پا و زانو معمولا شایع تر هستند . همچنین استفاده مداوم از کوله پشتی و یا زمین خوردن باعث ایجاد آسیب در مفصل شانه می گردد و این آسیبها می تواند از یک کشیدگی ساده تا پارگی تاندون ها ویا رباط های این مفاصل را شامل شود.

    ۷- شکستگی ها :  معمولا در انگشتان پا به دنبال سقوط سنگ بر روی پنجه پا و یا بد قرار گرفتن نوک کفش در بین سنگها و یا حتی پیچ خوردگی مچ پا ایجاد می شود  البته در اثر پرت شدن و یا سقوط نیز می تواند شکستگی در نقاط مختلف بدن نیز ایجاد شود .

    ۸- درد پا : بعلت پیاده روی طولانی و فشار مداوم بر پاها ، ضعیف بودن عضلات کف پا  و عدم وجود قوس مناسب و خصوصا  کفش نامناسب ،  درد در این قسمت از موارد شایع در این رشته ورزشی می باشد .

      رضا کاظمی – مسئول کمیته توانبخشی هیات پزشکی ورزشی استان مرکزی

    https://www.ifsm.ir/news/45568/

  • آسیب های شایع درکوهنوردی

    آسیب های شایع درکوهنوردی

    آسیب در ورزش کوهنوردی در نقاط مختلف بدن و به شکل های متفاوت می تواند ایجاد شود .

    کوهنوردی در مناطق کوهستانی می تواند تجربه ای لذت بخش و مهیج باشد، اما بدون شک خطرات آسیبدیدگی نیز در آن وجود دارد ،این آسیبها در نقاط مختلف بدن و به شکل های متفاوت می تواند ایجاد شود .

    ۱- زخم ها : به صورت های مختلف و معمولا در دست ها و انگشتان پا بیشتر ایجاد می شود و شامل:

     کوبیدگی ها، له شدگی بافتها ، خونریزی های زیر پوستی ، خراش های پوستی ، تاول ها ، آسیب ناخن های پا می شود،  استفاده از جوراب و کفش مناسب و مراقبتهای بهداشتی مداوم خصوصا در پا می تواند بسیار موثر باشد .

    ۲- سوختگی: آفتاب سوختگی یکی از متداول ترین آسیب های کوهنوردان میباشد، استفاده از کرم های ضد آفتاب و همچنین  کلاه، دستکش و عینک مناسب میتواند این آسیب های را  به حداقل برساند.

    ۳- سرما زدگی : صعود به ارتفاعات و مناطق سرد سیر به مدت طولانی باعث کاهش دمای بدن و آسیب به اندام ها و ایجاد  اختلال در عملکرد آنها میشود و در موارد شدید و عدم رسیدگی  موقع باعث مرگ میشود.

    ۴- کم آبی : زمان طولانی فعالیت در کوهنوردی و عدم دریافت مایعات به میزان لازم باعث بروز این حالت    میشود که می توان با  نوشیدن مایعات، آب میوه های طبیعی و سرم های ورزشی از آن جلوگیری کرد.

    ۵- آسیب عضلات : انجام حرکات طولانی و عدم آمادگی مناسب می تواند آسیب های مختلفی را از قبیل:  درد و کوفتگی عضلات ، کشیدگی عضلات خصوصا در عضلات اندام تحتانی و یا حتی پارگی های عضلات را ایجاد کند . داشتن آمادگی بدنی لازم ، گرم کردن صحیح ، برخورداری از توان عضلانی مناسب و استفاده از تجهیزات  مناسب می تواند در پیشگیری از آسیب  عضلات موثر باشد .

    ۶- آسیب مفاصل : مفاصل زانو، مچ پا و مفصل شانه معمولا از مفاصل در گیر در کوهنوردی محسوب می شوند. پیچ خوردگی مچ پا و زانو معمولا شایع تر هستند . همچنین استفاده مداوم از کوله پشتی و یا زمین خوردن باعث ایجاد آسیب در مفصل شانه می گردد و این آسیبها می تواند از یک کشیدگی ساده تا پارگی تاندون ها ویا رباط های این مفاصل را شامل شود.

    ۷- شکستگی ها :  معمولا در انگشتان پا به دنبال سقوط سنگ بر روی پنجه پا و یا بد قرار گرفتن نوک کفش در بین سنگها و یا حتی پیچ خوردگی مچ پا ایجاد می شود  البته در اثر پرت شدن و یا سقوط نیز می تواند شکستگی در نقاط مختلف بدن نیز ایجاد شود .

    ۸- درد پا : بعلت پیاده روی طولانی و فشار مداوم بر پاها ، ضعیف بودن عضلات کف پا  و عدم وجود قوس مناسب و خصوصا  کفش نامناسب ،  درد در این قسمت از موارد شایع در این رشته ورزشی می باشد .

      رضا کاظمی – مسئول کمیته توانبخشی هیات پزشکی ورزشی استان مرکزی

    https://www.ifsm.ir/news/45568/

  • کمک‌های اولیه و مرور چند نکته مهم

    کمک‌های اولیه و مرور چند نکته مهم

    کمک‌های اولیه و روش‌های نجات

    هوا آفتابی است، مسیر هموار است و تنها چند قدم دیگر مانده به قله کوه. همه‌چیز طبق برنامه‌ریزی پیش می‌رود؛ اما اوضاع در چند ثانیه زیرورو می‌شود؛ یک‌لحظه بی‌دقتی، یک‌قدم اشتباه یا یک حادثه ناگوار می‌تواند منجر به یک اتفاق جدی برای تمام تیم شود. خطاهای کوچک در کوهستان به‌ندرت بدون مجازات باقی می‌مانند. به همین دلیل تخصص بنیادی زمینه‌ی در کمک‌های اولیه برای هر کوهنورد کوهستانی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

    در این مقاله، به مبانی نظری در خصوص تکنیک‌های نجات اضطراری می‌پردازیم. این امر شامل یک الگوریتم اضطراری است که اولین امدادگرانی که به محل حادثه می‌رسند می‌توانند به‌عنوان کمک از آن استفاده کنند، همچنین نیازمند تخصصی بالا درزمینه‌ی کمک‌های اولیه و جست‌وجو در کوهستان‌ها و نجات بداهه‌ی افراد بر دیواره‌ی صخره‌هاست.

    لازم به ذکر است که کمک‌های اولیه، از آماده‌سازی برای شروع کوهنوردی آغاز می‌شود. یک کوله‌پشتی مخصوص کمک‌های اولیه، کیسه‌ی بیواک، تلفن همراه، کلاه ایمنی و کارت اورژانس باید در هر کوله‌پشتی کوهنوردی باشد. این کار تضمین می‌کند که فرد امدادگر هر آنچه را که فرد مجروح نیازمند آن است، همراه خود دارد.

    توجه: مبانی نظری به‌هیچ‌وجه جایگزینی برای آموزش جامع کمک‌های اولیه نیست. تمامی کوهنوردان باید یک دوره آموزشی تکنیک‌های کمک‌های اولیه را گذرانده و تمرین کرده باشند!

    شرایط اضطراری کوهنوردی؛ به‌درستی عمل کنید

    برخلاف مناطقی که زیرساخت‌های خوبی دارند، ویژگی‌های خاص زمین‌های کوهستانی عملیات نجات را سخت‌تر می‌کند.

    بنابراین اولین امدادگر از اهمیت نجات بخشی برای قربانی حادثه برخوردار است. در مواقع اضطراری آن‌ها اولین نفراتی هستند که به تکنیک‌های کمک‌های اولیه و مهارت نیاز دارند. الگوریتم اضطراری زیر دستورالعمل‌های مهم را برای اولین امدادگران روشن می‌کند:

    • یک نفس عمیق بکشید: قبل از اینکه فرد امدادگر کار را شروع کند، باید یک‌قدم به عقب بردارد و یک نفس عمیق بکشد. تنها درصورتی‌که امدادگر در وضعیت روحی نسبتاً آرامی باشد، می‌تواند تصمیمات مناسبی را اتخاذ کند. هنگامی‌که اولین امدادگر وضعیت کلی را موردبررسی قرار می‌دهد، این کار به او اجازه می‌دهد که خطرات عینی را تشخیص دهند، حادثه را پیش‌بینی کرده و اقدامات بعدی بررسی کند.
    • محافظت از خود: امنیت شما مهم است! در عملیات کوهنوردی، تیم غالباً در زمین‌های رسوبی قرارگرفته و در معرض خطر ریزش سنگ، یخ و سایر خطرات قرار می‌گیرد. شما باید قبل از کمک به مصدوم‌ها، از امنیت خود اطمینان حاصل کنید! در بدترین حالت، اگر کمک به خودتان خیلی خطرناک بود، باید یک تماس اورژانسی گرفته و منتظر یک تیم نجات حرفه‌ای باشید.
    • محافظت از گروه: در صورت وجود تعداد زیادی از افراد در محل حادثه، باید از امنیت گروه (به‌ویژه در هنگام صعودهای هدایت‌شده) اطمینان حاصل شود. فقط در این صورت امدادگران می‌توانند به قربانی کمک کنند.
    • برقراری امنیت در محل حادثه: برای محافظت از خود و دیگران، محل حادثه باید مطمئن باشد: به‌عنوان‌مثال محل حادثه را می‌توان با سیم‌کشی و یا به‌گونه‌ای قابل‌مشاهده علامت‌گذاری کرد. اگرچه ایمن‌سازی محل حادثه بر روی دیواره‌ی صخره غالباً امکان‌پذیر و یا ضروری نیست، اما می‌تواند برای جلوگیری از صدمات بیشتر هنگام صعود یا پایین آمدن از کوه ضروری باشد.
    • نجات از محل حادثه: آیا قربانی در محلی خطرناک است؟ آیا خطر ریزش سنگ یا یخ وجود دارد؟ اگر محل حادثه در معرض خطرات احتمالی باشد، فرد آسیب‌دیده باید از منطقه خطرناک جابجا شده و مسافت کوتاهی را به محل امن طی کند؛ البته به شرطی که این کار برای امدادگران صحیح بوده و ایمنی‌شان را به خطر نیندازند. در زمین رسوبی، اولین امدادگر باید خود و مصدوم را از لغزش و سقوط بیشتر محافظت کند. اگر این کار امکان‌پذیر نباشد، تنها گزینه‌ی امدادگر برقراری تماس اضطراری و منتظر ماندن برای تیم نجاتی حرفه‌ای است.
    • خونریزی شدید و حالت بیهوشی: اگر فرد مصدوم خونریزی شدید داشته باشد، باید بلافاصله با یک بانداژ فشار درمان شود. این کار باید قبل از صحبت با قربانی و صرف‌نظر از اینکه آگاهی دارد و یا بی‌هوش است انجام شود. برای این منظور، اولین امدادگر از بانداژ فشار استفاده می‌کند. همچنین امداد گر باید برای محافظت از خود و مصدوم در برابر عفونت از دستکش استفاده کرده و از ورود آلودگی به زخم جلوگیری کند.

    بررسی سطح هوشیاری

    اولین امدادگر باید در کنار فرد مصدوم زانو بزند و با او صحبت کند. اگر مصدوم واکنشی نشان نداد، امدادگر باید او را به آرامی تکان دهد و سعی کند بار دیگر با صدای بلندتر با او صحبت کند.

    بی‌هوش شدن فرد مصدوم خطری حاد برای ادامه‌ی زندگی ایجاد می‌کند. در این‌گونه موقعیت‌ها، اقدامات اضطراری نجات‌بخش همیشه در اولویت اول قرار دارند!

    قربانی بی‌هوش

    در صورت بی‌هوش شدن قربانی، باید فوراً تماسی اضطراری برقرار کنید!

    تنفس را بررسی کنید؛ مدام باید تنفس را بررسی کنید. ببینید؛ آیا دنده‌های فرد در حال حرکت است؟ گوش دهید؛ آیا می‌توانید صدای نفس کشیدن مصدوم را بشنوید؟ حس کنید؛ آیا می‌توانید نفس‌های قربانی را احساس کنند؟ اگر قربانی به‌ندرت، بریده‌بریده و یا اصلاً نفس می‌کشد، باید او را احیا کنید!

    تا زمانی که کمک‌های حرفه‌ای (پزشک نجات کوهستانی یا اورژانس) فرا رسد و یا خسته شوید، قفسه سینه قربانی را بفشارید و به او تنفس مصنوعی دهید (با نسبت ۳۰:۲).

    فشار بر قفسه سینه: پاشنه‌ی دستانتان را در مرکز قفسه سینه قرار دهید. از وزن بدن خود استفاده کرده و با فشار، قفسه سینه فرد آسیب‌دیده را تا ۵ تا ۶ سانتی‌متر پایین ببرید. پس از اعمال فشار، سینه را رها کنید (به مدت صد ۱۰۰ بار در دقیقه؛ تقریباً دو بار در ثانیه).

    هنگام دادن تنفس مصنوعی به مصدوم، بینی خود را با یک دست نگه‌دارید و دست دیگرتان را روی چانه فرد قرار دهید. سر مصدوم را به عقب خم کنید، سپس لب‌های خود را در اطراف دهان قربانی قرار داده و باحالت طبیعی نفس بکشید. لازم نیست به‌اندازه‌ای که اکثر افراد فکر می‌کنند نفس بکشید؛ تنفس به مقدار زمانی که در حال استراحت هستید کافی است. به‌جای احیای دهان‌به‌دهان، می‌توانید احیا دهان به بینی را انجام دهید. در این روش دهان فرد آسیب‌دیده بسته است و احیا از طریق بینی انجام می‌شود.

    وقتی قربانی دوباره شروع به نفس کشیدن کرد، او را در حالت ریکاوری پایدار قرار دهید. برای انجام این کار، کنار فرد بی‌هوش زانو بزنید. بازوی او را با زاویه ۹۰ درجه در کنارش قرار دهید. پاهایش را خم کرده و در جای خود نگه‌دارید. دستش را بگیرید، پشت دستش را روی گونه‌اش (همان قسمتی که به سمت شماست) قرار دهید و در جای خود نگه دارید. فرد مصدوم را به سمت خودتان به‌زانو برگردانید. با دقت دست خود را از زیر سر فرد مصدوم قرار بردارید؛ به صورتی که فرد روی دست خود دراز کشیده باشد. سرش را به عقب خم کنید. دهانش را کمی بازکنید. دهان باید کمی از شکم پایین‌تر باشد تا خون یا استفراغ به‌راحتی از دهان بیرون بیاید.

    قربانی هوشیار

    بررسی بدن مصدوم: قربانی از ارتفاع سقوط کرده اما هوشیار است. اولین امدادگر باید او را از سرتاپا بررسی کند. امدادگر باید به‌سرعت، منظم و جامع عمل کند. بررسی علائمی مانند خونریزی، تورم، کبودی، جابجا شدگی استخوان‌ها و میزان درد بسیار مهم است.

    • ترتیب معاینه بدن: سر، گردن، حلقه‌ی شانه و دنده، شکم، نخاع، لگن، بازوها و دست‌ها، ران‌ها و ساق پا.

    آیا علائم بیمار را می‌دانید؟ امدادگر باید در مورد علائم فرد مصدوم از او سؤال کند: آیا او قبلاً این اتفاق برایش پیش آمده یا با آن آشناست؟ آخرین باری که غذا خورده کی بوده است؟

    • اگر فرد بیمار اغلب این علائم را داشته باشد، می‌داند چه باید بکند. ممکن است قربانی مجبور باشند چیزی بخورد یا بنوشد، استراحت کند یا دارویی اضطراری مصرف کند. امدادگر می‌تواند در این زمینه به بیمار کمک و یا او را پشتیبانی کند.
    • اگر علائم شخص مصدوم ناشناخته باشد یا اینکه داروی اضطراری را که اکنون به آن احتیاج دارد فراموش کرده باشد، باید بلافاصله با اورژانس تماس بگیرید.

    یک تماس اضطراری برقرار کنید؛ اگر مصدوم جراحاتی جدی دارد، دیگر نمی‌تواند راه برود و یا اگر از هم‌تیمی‌هایش مطمئن نیستید، باید بلافاصله تماس اضطراری برقرار کنید. درحالی‌که منتظر خدمات اورژانس هستید، حواستان به پانسمان زخم باشد. تمام اقدامات لازم باید انجام شود. با یک باند استریل شده روی زخم را بپوشانید. در صورت لزوم می‌توانید از اسلینگ (دست‌آویزی که با آن دست‌شکسته را از گردن می‌آویزند) یا پانسمان ثابت استفاده کنید.

    حالت مطلوب بدن: آیا قربانی راحت نشسته یا دراز کشیده است؟

    نحوه‌ی قرار دادن فرد مطابق خواسته‌اش یا طبق ضرورتی که جراحت ایجاب می‌کند:

    • قرار دادن بالاتنه در حالتی بالاتر از پایین‌تنه: در صورت آسیب‌های سر، مشکل تنفسی، مشکوک بودن فرد به حمله قلبی یا سکته مغزی
    • حالت مسطح بدن: در صورت افت شدید فشارخون، آسیب نخاعی، آسیب ران یا لگن
    • حالت جنین: در صورت درد شکم
    • حالت شوک: در صورت زخم‌های خشک یا به‌شدت در حال خونریزی، غش و یا مشکلاتی در گردش خون

    حفظ حرارت بدن

    چه برای قربانیان هوشیار و چه بی‌هوش، حفظ حرارت بدن بسیار مهم است. مصدوم را به‌دقت و کاملاً گرم ببندید و او را از رطوبت و سرمای زمین محافظت کنید.

    پشتیبانی ازنظر روانی

    یکی از مهم‌ترین تکنیک‌هایی که امدادگر باید بلد باشد، پشتیبانی روانی است؛ یعنی حضور کنار مصدوم، صحبت و همدردی با او. به‌آرامی بازو یا شانه‌اش را لمس کنید تا فرد مصدوم بداند که تنها نیست.

    حتی برای کسانی که بی‌هوش هستند – اما هنوز نفس می‌کشند – پشتیبانی روانی بسیار مهم است. برخی حواس مانند شنوایی و احساس، حتی وقتی فرد بی‌هوش باش، فعال هستند. به همین دلیل تشویق کلامی و لمس دستانشان از اهمیت بالایی برخوردار است.

    درصورتی‌که تنها راه‌حل باقی‌مانده تنها گذاشتن فرد بود، این کار را انجام دهید؛ به‌عنوان‌مثال یا اگر فقط دو نفر بودید و موبایلتان آنتن نداشت. در غیر این صورت، در کنار هم بمانید و منتظر گروه نجات باشید.