کوه آکادمی – آکادمی کوهنوردی

Tag: استقامتی

  • دره نوردی چیست و چه اصولی دارد

    دره نوردی چیست و چه اصولی دارد

    دره نوردی چیست و چه اصولی دارد و آیا برای انجام آن در قالب تورهای یک روزه احتیاجی به آموزش خاصی داریم؟ و از آن جذابتر اگر به این فعالیت علاقه مند شدم از کجا و به چه شکلی باید شروع کنم؟

    اگر شما هم از آن دسته از عزیزان هستید که جواب این سوالهای مهم برایشان جالب است٬ ادامه این مقاله را که توسط یکی از مربیان پرتوان و سرپرست تورهای دره نوردی آقای رضا اسماعیلی گردآوردی و تدوین شده را، از دست ندهید.

    دره نوردی که در زبان انگلیسی canyoning خوانده می شود در واقع به پیمایش عمق دره هایی گفته می شود  که در زمان پیمایش نیاز به کار با طناب و شنا در حوضچه ها و عبور از جریان های آبی  بعد از آبشارها داشته باشد.

    این رشته ورزشی ممکن است همانند بعضی از رشته های دیگر نیاز به پرش از ارتفاع در میان حوضچه ها و یا پیاده روی های طولانی مثل کوهنوردی نیز داشته باشد و حتی گاها نیاز به صعود های کوتاه سنگنوردی و استفاده از تکنیک های رشته سنگنوردی باشد پس در نتیجه این رشته ورزشی ترکیبی از کوهنوردی سنگنوردی شنا و شیرجه است.

    دره هایی قابل پیمایش به سبک دره نوردی هستند که بستر سنگی دارند و ممکن است نوع سنگ آن از جنس مختلف باشد اما با توجه به اینکه فرود از آبشارها نیاز به ایجاد کارگاههای مصنوعی دارد پس باید دره هایی از جنس سنگ برای ایجاد انکر بولت باشد که به استثنای دره هایی از جنس کنگلومرا که ترکیبی از بستر های سنگ و خاک هستند مابقی دره ها که به عنوان رشته ورزشی دره نوردی قابل پیمایش هستند از جنس انواع سنگها تشکیل شده اند

    دره ها اصول بر اثر فشار آب بر روی سنگها و شسته شدن خاک از لابه لای سنگهای بزرگ و همچنین فرسایش ایجاد شده توسط باد بوجود می آیند و اختلاف ارتفاع از اولین چشمه تا کف آبرفتها باعث بوجود آمدن آبشارهای کوتاه و یا بلند می شوند و از آنجایی که آب روان در هر نقطه ای مسیر خودش را به راحتی پیدا میکند تنگه ها در گذر زمان از میان خاکهای خط القعر بوجود می آیند.

    ورزش دره نوردی در عین حال که بسیار مفرح و دلچسب می باشد می تواند بسیار پر چالش و پر خطر نیز باشد و می توان این رشته ورزشی را به دو صورت کاملا حرفه ای و یا تفریحی انجام داد.

    دره هایی که نیاز به توان جسمی و فنی بالایی ندارد را می توان بعنوان دره های تفریحی با تورهای ورزشی پیمایش کرد و از طبیعت بکر درون دره ها لذت برد اما دره های سخت را باید با آموزش های لازم در این زمینه رفت و ریسک را به حداقل رساند.

    برای آموزش تکنیکهای دره نوردی میتوانید به سایت WWW.KOOHPLUS.COM  مراجعه کنید.

    اصول دره نوردی

    باید گفت که هر پیمایش که در دره های انجام میگیرد دره نوردی نیست و این ورزش را باید طبق اصول تعریف شده خودش انجام داد و هر دره ای نیز جزو دره های مورد مبحث ما نیست. گاها ممکن است شما وارد دره ای بشوید که در مسیر پیمایش به چندین آبشار کوتاه و یا بلند نیز برخورد کنید و در کنار آبشارها مسیرهایی برای پیاده روی تعبیه و یا ساخته شده باشد و صرفا یک مسیر پیاده روی در یک دره را پیمایش کرده اید باید بدانید که این تردد و پیمایش جزو ورزش دره نوردی نیست.

    دره نوردی مستلزم داشتن تجهیزات تخصصی و دانش استفاده از آن و همچنین فرود از آبشارها و شنا و درگیری با جریان های آبی و عبور از تنگه های باریک در ژرفترین قسمتها می باشد که به پیمایش دره هایی که این مساله در آنها وجود دارد دره نوردی می گوییم.

    مثل تمامی رشته های ورزشی کوهنوردی، دره نوردی شامل فصول مختلف و شرایط مختلف است بعنوان مثال دره نوردی در فصل تابستان و زمستان دو مقوله جدا از نظر نوع تجهیزات و تکنیک ها می باشد که همانطور که در کوهنوردی فصل زمستان جزو پر چالشترین فصل هاست در دره نوردی نیز همچنین است.

    دره نوردی در دره های خیس و دره های خشک از نظر نوع تجهیزات و تکنیک ها کاملا متفاوت هستند و همچنین دره هایی که خیس هستند از نظر نوع جریانهای آبی و مقدار آب و دمای آب با هم فرق دارند و یک دره نورد خوب با توجه به شرایط موجود و شرایط آب و هوا نوع تجهیزات و نوع تکنیک و افراد تیم را انتخاب می کند.

    بهترین فصل برای پیمایش دره های خیس از ابتدای خرداد تا انتهای شهریور است که در کشور ما این مساله را به خوبی می توان از تعداد نفرات شرکت کننده در برنامه های دره نوردی متوجه شد اما افراد حرفه ای تر که خود را برای چالش های طبیعت آماده کرده اند این ورزش را در زمانهای دیگر سال که دمای هوا و یا حجم آب و دمای آب کاملا متفاوت است به این ورزش می پردازند که البته این کار به افراد آماتور به هیچ عنوان پیشنهاد نمی شود.

    ریسک ها و خطرات دره نوردی

    اصولا تمامی ورزشهایی که در طبیعت انجام می شود و به نوعی با حیات وحش سر و کار دارد خطرات طبیعی را نیز به دنبال دارد و ما در این قسمت به چند خطر مشخص که ممکن است بیشتر با آن مواجه شوید را به شما توضیح می دهیم.

    ریزش سنگ: با توجه به اینکه این ورزش در اعماق دره ها انجام می شود ریزش سنگ از دامنه کوهها یک امر طبیعی است و گاها ممکن است بر اثر عبور حیوانات از محل سنگهایی به اعماق دره ها پرتاب شده و باعث چالش برای ورزشکار باشد.

    جریان های آبی: به نوعی می توان گفت که بزرگترین چالش برای این رشته ورزشی وجود جریان های آبی مختلف است که در زیر آبشار ها بوجود می آید و سالانه بیشترین آمار حوادث منجر به فوت این رشته را به خود اختصاص داده است و اصولا تمامی دره نوردان حرفه ای با استفاده از تکنیک های این رشته سعی می کنند که از آنها فرار کنند و مسیر دیگری را در دره ها گشایش کنند.

    آب و هوا: تغییرات ناگهانی در بالا دست دره ها می تواند بسیار خطرناک باشد و باعث بارش باران و بالا آمدن آب در عمق دره ها شده و ورزشکاران را به بحران بکشاند زیرا که در دره ها محلی برای پنهان شدن و یا پناه بردن از باران و یا مسیر برای خارج شدن از دره و به محل ایمن رسیدن بسیار سخت پیدا می شود.

    آسیب ها در دره نوردی: بر خلاف کوهنوردی که اگر شخصی دچار آسیب بشود می توان به راحتی از محل حادثه به محل امن رسید و یا مسیر رفته را برگشت در دره نوردی اما باید مسیر رفته را ادامه دهیم و خود را از خروجی ها و یا انتهای دره به محل امن برسانیم و امداد در دره نوردی جزو سخترین نوع امدادهاست.

    و اما خطرات ناشی از تصمیمات اشتباه خود ورزشکاران و یا سرپرست تیم نیز می تواند به مشکلات دامن بزند از جمله چک نکردن وضعیت جوی و یا عدم شناخت منطقه از نظر نوع دره و یا انتخاب اشتباه اعضای تیم برای پیمایش ایمن و یا هر مساله ای که به خود اعضای تیم مربوط باشد.

    همزمان شدن تصمیمات اشتباه سرپرست با یکی از چالش های طبیعت می تواند یک تیم را  درگیر یک بحران جدی بکند.

    وسایل و تجهیزات دره نوردی

    دره نوردی را می توانیم بعنوان یک ورزش سخت از نظر ابزار و تجهیزات معرفی کنیم! زیرا  در حالیکه ورزشکار باید سریع و دارای انعطاف در عملیات فرود و شنا باشد  و تجهیزات سبکی را به همراه داشته باشد. می بایست تمامی تجهیزات ضروری که شامل لوازم شرایط بحرانی تجهیزات مورد نیاز عملیات فنی شامل طناب و ابزارها  کفش و پوشاک مخصوص و غذای اضافی را به همراه داشته باشد و هچنین وکیوم کردن این تجهیزات برای شرایط خیس نیز به نوبه خود مستلزم داشتن تجهیزات عایق بند نیز هست.

    برای همین باید گفت که ورزش دره نوردی یکی از دشوار ترین رشته های طبیعت است.

    تجهیزات مورد نیاز دره نوردی چیست؟

    باید گفت که سطح برنامه های دره نوردی مشخص می کند که چه تجهیزاتی را به همراه داشته باشید تا از برنامه به نحو مطلوب استفاده کنید.

    در این قسمت به معرفی تعدادی از این تجهیزات می پردازیم.

    1. کفش دره نوردی:  متفاوت ترین کفش در طبیعت است که معمولا از جنسی ساخته می شود که به راحتی به خود آب جذب نمی کند و دارای سوراخهای برای تخلیه آب است و چسبندگی بالایی نیز در روی سنگها دارد.
    2.  لباس غواصی Wetsuit وت سوت یکی از اصلی ترین لباس های دره نوردی است. دوام و گرمای وت سوت، بدن شما را در برابر سرما و رطوبت دره ها حفظ می کند این لباسها در سایزهای مختلف از نظر ضخامت وجود دارند که برای شرایط آب و هوای مختلف قابل استفاده هستند و از جنس  نئوپرن تولید می شوند.
    3. کلاه فنی یا ایمنی: کلاه ایمنی یا کلاه فنی که در ورزشهای فنی استفاده می شود دارای استانداردهای مشخصی هستند که از سر شما در برابر برخورد سنگ و یا حجم آب محافظت میکند  و به جرات می توان گفت که یکی از اصلی ترین تجهیزات برای این رشته است.
    4. دستکش:  شاید به نظر نیاید که دستکش های فنی که اصولا از جنس چرم مصنوعی و پارچه های مقاوم تولید شده اند چقدر می تواند در انجام یک برنامه خوب به شما کمک کند اما داشتن این وسیله از دست شما در برابر سایش طناب و  همچنین بر روی سنگهای خزه بسته و همچنین سرما محافظت میکند.
    5. طناب های مخصوص دره نوردی:  یکی دیگر از مهم ترین تجهیزات دره نوردی طناب های مخصوص این رشته است که از نوع طناب های نیمه استاتیک هستند و خاصیت شناوری بر روی آب را نیز دارند  و معمولا به رنگهای روشن و شاد تولید می شوند.
    6. کیسه طناب:  این وسیله به شما کمک میکند که طناب خود رابه راحتی جمع و باز کنید و در زمان پیمایش ها نیز بتوانید طناب را به راحتی حمل کنید.
    7. کیسه ضد آب:  از تجهیزاتی که برای عایق بندی وسایل داخل کوله پشتی استفاده می شود و در سایزهای مختلف و قطرهای مختلف تولید می شود داشتن این وسیله در برنامه های خیس یکی از واجبات است.
    8. ابزار فرود  : برای اینکه از یک مسیر با طناب فرود بیاییم نیاز به وسیله ای داریم که طناب را قابل کنترل کرده و ما به راحتی فرود را انجام بدهیم که در شکلهای مختلف توسط شرکتهای مختلف تولید و ارایه شده اند.
    9. هارنس (Harness): هارنس وسیله ای است که دره نوردان با پوشیدن آن می توانند ایمنی خود را تضمین کنند و تمامی تجهیزات فنی را به حلقه های کناری هارنس برای حمل استفاده کنند  یکی از واجب ترین تجهیزات برای فرود از آبشارها است.
    10. کارابین (Carabiner):  کارابین ها  در واقع اتصال دهنده های هستند که برای ایجاد کارگاه ها و یا نصب طناب  و یا تجهیزات به هر نقطه ای مورد استفاده قرار میگیرند که البته با توجه به نیاز می توان از کارابین هایی با قفل پیجی و یا اتومات و یا کارابین های ساده استفاده کرد که البته در رشته دره نوردی اصولا از کارابین های پیچ استفاده می شود.

    تهیه تنظیم : رضا اسماعیلی

    برای آموزش تکنیکهای دره نوردی میتوانید به سایت WWW.KOOHPLUS.COM  مراجعه کنید.

     

  • زید آیت مالک، مسافر قاچاقی که ستاره دوی استقامت اسپانیا شد

    زید آیت مالک، مسافر قاچاقی که ستاره دوی استقامت اسپانیا شد

    در آخرین دقایق ۳۱ دسامبر ۲۰۰۶ در حالی که اکثر مردم اسپانیا خودشان را آماده جشن سال نو میلادی می‌کردند، زید آیت مالک، شب را در فرار از دست پلیس سپری می‌کرد.

    او و پسر عمویش کمی قبل پس از ۵ ساعت سفر دریایی مخفیانه خودشان را از مراکش به اسپانیا رسانده بودند. آن‌ها گیر نیفتاده بودند و حالا می‌توانستند برای نخستین بار بخت‌شان را روی خاک اروپا امتحان کنند.

    از همان دوران کودکی در کوه‌های اطلس (رشته کوهی در شمال آفریقا)، آیت مالک یک دونده قدرتمند بود. در آن شب دسامبر ۲۰۰۶ اما توانایی ورزشی او مرز بین دستگیری و رهایی را برایش رقم زد.

    این توانایی برای او بعدا تبدیل شد به پنجره‌ای رو به جهانی تازه و کمک کرد هنگام ورود به کشوری که حالا خانه‌ خود می‌داند، در دام نا امیدی نیفتد.

    خانواده آیت مالک، چوپان‌های کوچ‌نشینی بودند که اقامتگاه اصلی‌شان دهکده‌ای در فاصله ۳۵۰ کیلومتری رباط، پایتخت مراکش بود. آن‌ها در یک خیمه زندگی می‌کردند و هر چند هفته یک بار برای چراندن بزهایشان کوچ می‌کردند.

    آیت مالک که خودش هم سال ۱۹۸۴ در یک خیمه به دنیا آمد، کوچک‌ترین فرزند در میان شش بچه‌ پدر و مادرش بود و البته تنها کسی که توانست به مدرسه برود. دوران تحصیل فقط تا ۱۸ سالگی طول کشید و پس از آن باید برای خانواده پول در می‌آورد.

    او در شرکت‌های ساختمانی مراکش واقع در ساحل اقیانوس اطلس مشغول به کار شد و ماهی ۵۰۰ یورو درآمد داشت. سال ۲۰۰۶ او راهی اروپا شد.

    آن سال ۴۰۰۰۰ مهاجر غیرقانونی تلاش کردند وارد اسپانیا شوند. آیت مالک، برادرش سعید و پسر عمویش محمد، در میان معدود مهاجران اقتصادی بودند که توانستند سفرشان را با موفقیت تمام کنند.

    سعید و محمد هم در شرکت‌های ساختمانی کار می‌کردند، اما بیشتر اوقات فراغتی که داشتند صرف جستجو در بندر طنجه برای پیدا کردن قایق‌هایی بود که بتواند آن‌ها را به خاک اروپا برساند. شب قبل از سال نو محمد، آیت مالک را هم قانع کرد تا همراه آن‌ها به بندر برود.

    هیچ چیز از قبل برنامه‌ریزی نشده بود، ولی وقتی که تاکسی جلوی کامیون پارک کرد، محمد ناپدید شد. لحظاتی بعد آیت مالک شنید که محمد از زیر کامیون فریاد می‌زند: “بجنب، جا هست. اگر الان از اینجا نرویم، هرگز نمی‌توانیم.”

    آیت مالک دوید و خودش را به کابل‌هایی که زیر کامیون وصل بودند، آویخت. آن‌ها وارد بندر و سوار کشتی شدند. آن‌های می‌دانستند چه خطری را به جان خریده‌اند. سعید دفعه قبلی که برای خروج تلاش کرده بود، گیر افتاد و قبل از این که آزاد شود، کتک سختی خورده بود.

    از مرز که عبور کردند، آیت مالک و پسر عمویش وارد کامیون شدند. آن‌ها پنج ساعت بدون آب و غذا انتظار کشیدند و وقت‌شان را در مکانی که میان الوارها برای پنهان شدن ساخته بودند، گذراندند.

    کشتی به اسپانیا رسید، کامیون وارد خاک این کشور شد. در کامیون باز شد و تا زمانی که افراد چراغ قوه بدست کامیون را بازرسی می‌کردند، پسرعموها در مخفیگاه میان الوارها، از هیجان در مرز سکته بودند. جای آن‌ها پیدا نشد و ماموریت با موفقیت انجام شد.

    کامیون حدود دو ساعت بی‌حرکت بود تا این که پسرعموها جرات کردند به بیرون بخزند. آن‌ها تابلویی مربوط به شهر مالاگا را دیدند و در کنار اتوبان شروع به راه رفتن کردند.

    پس از حدود ۱۰ کیلومتر سرپناهی را زیر یک گذرگاه اتوبان یافتند. هوا سرد و تاریک بود و آن‌ها بهم تکیه دادند تا بتوانند چرتی بزنند. با شروع سپیده‌دم دوباره راه افتادند.

    مدتی بعد یک ماشین که در جهت مخالف حرکت می‌کرد، سرعتش را کم کرد و شروع به چراغ زدن برای آن‌ها کرد. آیت مالک فکر کرد که یک مسافر قصد کمک به آن‌ها را دارد و سمت ماشین رفت؛ سرنشین‌های ماشین، پلیس بودند.

    در یک لحظه هراس‌انگیز او در کناره اتوبان شروع به دویدن کرد. محمد هم در حالی که تلاش می‌کرد به سوی بوته‌های اطراف فرار کند، دستگیر شد.

    آیت مالک پنهان شد. او از پشت یک درخت دید که محمد را سوار ماشین پلیس کردند و به سمت او راه افتادند. آیت مالک تصمیمش را گرفت و به سوی فنس‌هایی که دو لاین اتوبان را از هم جدا می‌کردند، خیز برداشت. او دوید و دوید. محمد و مامورین پلیس خنده‌شان گرفت: آن‌ها معتقد بودند که حتی فکر کردن به این کار هم احمقانه است. اما او انجامش داد.

    حالا او تنها بود و کسی را نداشت که کمکش کند و ضمن این که یک کلمه هم اسپانیایی نمی‌دانست. سه اتفاق به او کمک کرد تا خودش را به سواحل اندلس برساند.

    اول، هنگامی که به یک پمپ بنزین سر راه رسید، صدایی به زبان عربی به گوشش خورد. آن صدا متعلق به یک زن مراکشی بود که همراه شوهر اسپانیایی‌اش آن جا بودند. آن‌ها به او آب و غذا دادند.

    کمی بعد سرنشینان مراکشی یک ماشین، او را سوار کردند و آیت مالک را به خانه‌شان در نزدیکی استوپنا بردند، اجازه دادند دوش بگیرد، به او لباس دادند و دعوتش کردند مدت بیشتری با خانواده در ساحل آلمریا بماند.

    چند روز بعد وقتی که از یک تلفن عمومی برای اولین بار به خانواده‌اش تلفن کرد، صدای آشنایی به گوشش خورد. صدا متعلق به مردی از دهکده خودشان بود که حالا در مزرعه‌ای کار می‌کرد که به کارگران بیشتری نیاز داشت.

    آیت مالک از میزبانان به خاطر کمکی که به او کرده بودند، تشکر و خداحافظی کرد. زندگی جدیدی انتظار او را می‌کشید.

    نزدیک به سه سال او در مزرعه‌ای واقع در آلمریا زندگی کرد. کار سختی داشت. باید ساعت‌ها زیر آفتاب داغ اندلس گوجه فرنگی و هندوانه می‌چید و به کارهای گلخانه‌ای که آن جا بود، می‌رسید. آن زمان حتی به فکرش هم نرسید که ممکن است، روزی وضعیتش بهتر شود.

    آیت مالک می‌گوید: “وقتی کارد به استخوانم می‌رسید، با خودم فکر می‌کردم که بساطم را جمع کنم و به خانه برگردم. اما راهی که من آمده بودم دیگر برگشتی نداشت. مردم پول زیادی خرج می‌کنند و گاهی سال‌ها انتظار می‌کشند که از مرز رد شوند. من در اولین تلاش موفق شده بودم و موقعیت‌هایی داشتم. تصمیم گرفتم که از شرایط بهترین استفاده را بکنم.”

    سال ۲۰۱۰، او و یک دوستش کاری در یک باغ زیتون پیدا کردند و ۲۷۰ کیلومتر آن‌سوتر، به بائنا در استان کوردوبا رفتند. آن جا بود که اسپانیا سرانجام برایش حکم خانه را پیدا کرد.

    او شروع به یاد گرفتن زبان اسپانیایی کرد، با مردم محلی فوتبال بازی می‌کرد و دویدن را از سر گرفت. همان زمان بود که با یکی از اعضای باشگاه دو و میدانی “مدیا لیگا بائنا” آشنا شد.

    خسوس مورالس، رئیس باشگاه می‌گوید: “از همان برخورد نخست متوجه شدیم که زید مردی آرام و متفکر است که قدر هر فرصتی که بدست بیاورد را می‌داند. او همچنین دونده‌ای سریع با استقامت بالا بود.”

    آیت مالک در خانه‌ای همراه با رفقایش زندگی می‌کرد اما با پایان فصل برداشت زیتون که آن‌ها قصد ترک آن محل را گرفتند، او تصمیم به ماندن گرفت.

    او به طور موقت ساکن سرپناهی شد که صلیب سرخ بائنا برایش تدارک دید و بعد از آن بود که اعضای مدیا لیگا به او کمک کردند که برای خودش آپارتمانی بگیرد. آن‌ها همچنین با خریدن وسایل و دادن پول مسافرت و حق ثبت‌نام به آیت مالک کمک کردند تا در مسابقات محلی شرکت کند.

    آیت مالک شروع به بردن جایزه نقدی در مسابقات جاده‌ای محلی کرد. این پول کمکی بود به درآمد او که از چیدن زیتون بدست می‌آمد. مدیا لیگا سپس به او کمک کرد که یک بورسیه ورزشی از شهرداری محل بگیرد که در گرفتن حق اقامت دائم آیت مالک در سال ۲۰۱۲ نقشی کلیدی داشت.

    او همراه با کارلوس چامورو بچه‌های باشگاه را تمرین می‌داد و چامورو بود که به آیت مالک پیشنهاد داد، دویدن در کوهستان را شروع کند. آیت مالک می‌گوید: “این یادآور دوران کودکی من بود و کوهستانی که تمام دنیایم بود.”

    کمی بعد چامورو یک مسابقه دیگر برای دوست جدیدش پیدا کرد. مسابقه در کوهستان‌های منطقه باسک انجام می‌شد. میزبان مسابقه شهر کوچک زیاما بود که به دلیل مسابقات سالانه‌ای که از سال ۲۰۰۲ برگزار می‌کرد، مشهور بود.

    یک مسابقه ماراتن در کوهستان آیسکوری که ارتفاع آن تا ۲۷۳۶ متر می‌رسید؛ این یک مسابقه افسانه‌ای میان علاقه‌مندان دویدن است که هزاران نفر متقاضی شرکت در آن هستند. این رقابت را می‌توان با مرحله کوهستانی تور دو فرانسه مقایسه کرد.

    ۱۲۵۶۳ نفر در سال ۲۰۲۰ برای حضور در این مسابقه ثبت نام کردند، اما ظرفیت فقط ۵۰۰ نفر بود: ۲۲۵ نفر با قرعه‌کشی انتخاب می‌شدند، ۱۲۵ نفری که در مسابقه‌های قبلی بهترین عملکرد را داشتند نیز اجازه حضور در مسابقه را پیدا می‌کردند و ۱۵۰ نفر هم به انتخاب سازمان‌دهندگان مسابقه، می‌توانستند وارد آن شوند.

    چامورو می‌خواست آیت مالک را در سال ۲۰۱۳ که ۳۲۰۷ نفر متقاضی ورود به مسابقه بودند، به آن تورنمنت ببرد اما می‌دانست که به کمک نیاز دارند.

    او به یکی از آشنایانش به نام نوریا بوگادا زنگ زد. خانم بورگادا در سفر به بائنا آیت مالک را دید و شیوه دویدن او در کوهستان، بوگادا را به یاد پسرش کیلیان خورنت انداخت که چندین دوره قهرمان مسابقه زیما-آیسکوری شده بود.

    خورنت به آینهوا تکوروکا، مدیر مسابقه گفت که حضور آیت مالک می‌تواند “موضوعی جذاب” باشد و او هم موافقت کرد. آیت مالک که دونده‌ای ناشناس بود حالا باید با تعداد دونده سرشناس بین‌المللی مصاف می‌داد.

    مدتی پس از شروع مسابقه، دونده‌های با سابقه چهره ناشناسی را دیدند که در میان پیشتازان مسابقه می‌دوید. هنگامی که آن‌ها به “سانکتی اسپیریتو” در میانه مسیر رسیدند، آیت مالک فقط ۹۰ ثانیه با خورنت که جلوتر از همه می‌دوید، فاصله داشت.

    آیت مالک مسابقه را در کمتر از چهار ساعت و در رتبه چهارم پایان داد. این نمایشی بود که زندگی او را تغییر داد. او با یک تیم حرفه‌ای قرارداد امضا کرد و شروع به شرکت در مسابقه‌های مختلف در گوشه و کنار اروپا کرد.

    در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ او در مسابقات دوی قهرمانی کوهستان اسپانیا اولین ورزشکاری بود که از خط پایان گذشت ولی از آن جایی که هنوز ملیت اسپانیایی نداشت، نام نفر دوم به عنوان قهرمان اسپانیا اعلام شد. سال ۲۰۱۸ ولی سرانجام این عنوان را تصاحب کرد.

    با توجه به قوانین اقامت آیت مالک باید سالی ۱۸۰ روز در برداشت زیتون شرکت می‌کرد تا این که بتواند پروانه اقامتش را تمدید کند. او این وضعیت را به یک فرصت تبدیل کرد و آن را به چشم یک تمرین برای افزایش استقامت نگاه کرد و گفت که این کار به او کمک می‌کرد تا “درک بهتری از رنج کشیدن” داشته باشد.

    ولی برنامه مسابقه‌های او موجب کوتاه‌تر شدن زمان حضورش در فصل برداشت زیتون شد و به عبارت دیگر در سال ۲۰۱۸ که پروانه اقامت تمام می‌شد، او به طور غیرقانونی در این کشور مانده بود. این احتمال وجود داشت که او از کشوری که در ۱۲ سال گذشته، “خانه” می‌نامید، بیرون انداخته شود.

    در این دوران آیت مالک دوستان زیاد پیدا کرده بود. او از سوی یک تیم حرفه‌ای برگزیده شده بود، نه فقط به خاطر توانایی‌هایش بلکه به دلیل شخصیتی که داشت.

    او که همیشه لبخندی به لب داشت تبدیل به یکی از محبوب‌ترین و شاخص‌ترین دونده‌ها در میان ورزشکاران و طرفداران این رشته شده بود. حالا تمامی آن‌ها در شبکه‌های مجازی دست به کار شدند و کارزاری با عنوان #ZaidSeQueda (زید می‌ماند) راه انداختند. این تلاش از سوی رسانه‌های ملی مورد توجه قرار گرفت و دوستش خورنت هم حمایتش از آن را اعلام کرد.

    ماه سپتامبر که آیت مالک در مسابقه ۱۰۹ کیلومتر در کاتالونیا شرکت کرد. یک هفته مانده بود که اجازه اقامت او تمام شود و شماری از تماشاگرانی که در مسیر ایستاده بودند، نام او را فریاد می‌زدند و بنرهایی در دست داشتند که روی آن‌ها نوشته شده بود: “زید می‌ماند.” فریادها هنگامی که او به عنوان نفر دوم از خط مسابقه گذشت، بیشتر هم شد.

    زمان انقضای پروانه اقامت گذشت، ولی یک ماه بعد بود که خبر خوب برای زید آیت مالک از راه رسید. وزارت دادگستری اسپانیا با ارسال نامه‌ای اعطای ملیت اسپانیایی به او را تایید کرد. این عملی است که در شرایط استثنایی انجام می‌شود.

    در نامه‌ای که آیت مالک دریافت کرد نوشته شده بود که او “کاملا جذب” اسپانیا شده است و آن تصمیم بر مبنای “سطح استثنایی و عملکرد ورزشی او که موجب موفقیت‌های جدی ورزشکاران ما شده است”، گرفته شد.

    محمد، پسر عموی او هم حالا ساکن اسپانیا است. او پس از دستگیری توسط پلیس به مراکش بازگردانده شد و تلاش‌های بعدی‌اش برای عبور از مرز هم ناکام ماند، ولی سرانجام توانست اقامت کاتالونیا را بدست آورد.

    آیت مالک می‌گوید: “از دیپورت شدن می‌ترسیدم. زندگی من به آن بسته بود و این وضعیت آسانی نبود، ولی ندایی در درونم بود که می‌گفت اوضاع خراب نخواهد شد.”

    “افرادی که اطراف من بودند موجب شدند که نگرش و باور بهتری پیدا کنم و آن‌ها به من اطمینان دادند که دولت اسپانیا نمی‌گذارد من از کشور اخراج شوم. سرانجام هم درستی حرف آن‌ها اثبات شد. فوق‌العاده خوشحالم.”

    “من خوش‌شانس‌ترین مرد در جهان هستم که این میزان عشق و قدرشناسی از طرف اسپانیا به من داده شده است. نمی‌دانم چگونه می‌توانم از تمام این حمایت‌ها تشکر کنم.”

    آیت مالک نمی‌داند که دقیقا در چه روز سال ۱۹۸۴ در آن خیمه به دنیا آمد. افراد کوچ‌نشین روز تولد را جشن نمی‌گیرند. اما زمانی که او آموزش در اسپانیا را شروع کرد و نیاز به مدرک داشت، تاریخ تولدش ۱/۱/۱۹۸۴ ثبت شد. اما خودش فقط می‌داند که در یکی از روزهای سپتامبر به دنیا آمده است.

    به این ترتیب او تازه ۳۷ ساله شده است، اما هنوز هم یکی از دونده‌های برتر مسابقات جهانی “اسکای رانینگ” (مسابقات دوی کوهستانی) است. مدتی قبل او در مسابقات ۳۱ کیلومتری کربیا سوزین در زینوری اسپانیا قهرمان شد؛ جایی که فقط ۷۰ کیلومتر با زیاما و مسابقه‌ای که “نقش کلیدی در رویاهایم داشت” فاصله دارد.

    آیت مالک حالا می‌تواند در هر جای دنیا که دوست دارد مسابقه دهد از جمله می‌توان به مسابقات فوق ماراتن ماه مارس اشاره کرد که در کاستاریکا و به مسافت ۲۵۰ کیلومتر انجام می‌شود.

    او هنوز یکی از اعضای با ارزش تیم است که هر کجا می‌رود لذتی که خودش از مسابقه دادن می‌برد را با بقیه تقسیم می‌کند. آیت مالک حالا می‌تواند برای اسپانیا مسابقه دهد. او در ژوئیه به رتبه چهارم مسابقات جهانی اسکای رانینگ رسید و به اسپانیا کمک کرد تا قهرمان تورنمنت شود.

    او همچنین در مسابقات قهرمانی اسپانیا، نایب قهرمان شد و به این ترتیب جواز حضور در مسابقات جهانی که سال آینده میلادی در تایلند برگزار می‌شود را بدست آورد.

    حدود ۱۵ سال پس از این که به عنوان یک مسافر قاچاقی وارد اسپانیا شد، آیت مالک حالا با پوشیدن پیراهن تیم ملی این کشور در مسابقات شرکت می‌کند.

    • بن کالینز
    • بی‌بی‌سی